Εφτά Δευτερόλεπτα(2018)

(Seven Seconds)  

Αρχικά η σειρά κυλά αργά, ίσως υπερβολικά και με σκηνές που θα μπορούσες να πεις ότι είναι και αχρείαστες. Αλλά όχι σε σημείο που να βαριέσαι, καθώς μ' αυτό τον τρόπο κτίζονται σιγά-σιγά οι χαρακτήρες και κυρίως του θύματος.

Το δυνατότερο κομμάτι της είναι αυτό των ερμηνειών, με το καλό σενάριο και την ωραία σκηνοθεσία να ακολουθούν. Δεν είναι ευχάριστη σειρά (από άποψη γεγονότων) αλλά αξίζει να τη δείτε.

Αφού βασανίσει το κοινό με τέσσερα αργόσυρτα, πλην όμως φοβερά καλογυρισμένα επεισόδια - το 2ο μάλιστα είναι σκηνοθετημένο από τον οσκαρικό Jonathan Demme (RIP) - που ξοδεύουν τηλεοπτικό χρόνο σε αχρείαστες σκηνές, καταφέρνει να σκιαγραφήσει με σεβασμό και φροντίδα τον χαρακτήρα του Brenton όταν τόσες και τόσες παρόμοιες σειρές δίνουν το βάρος στους θύτες και όχι στα θύματα. 

Η Βίνα Σουντ δημιούργησε μια σειρά 10 καλογυρισμένων επεισοδίων, που αν και σε κάποια σημεία τους κάνουν «κοιλιά», εντούτοις καταφέρνει κάτι που όμοιες παραγωγές σπάνια το κάνουν: δίνει έμφαση τόσο στους θύτες όσο και στο θύμα, σκιαγραφώντας τον χαρακτήρα του με πολύ προσοχή και σεβασμό.

Εν κατακλείδι τα «Εφτά Δευτερόλεπτα» της Βίνα Σουντ, θίγουν με ενδιαφέροντα τρόπο τα ζητήματα των φυλετικών σχέσεων, εν μέσω των αρχών επιβολής του νόμου, τους ανθρώπους που εξυπηρετεί και τις προσωπικές ιστορίες όσων εμπλέκονται.