Mindhunter : Season 2(2019)

Ο Φίντσερ μοιάζει φρέσκος και γεμάτος ιδέες, αναζητώντας διαρκώς νέους τρόπους για να χτίσει ψυχολογική ένταση σε στατικές σκηνές 2-3 ανθρώπων, όπου η δράση μπορεί να αποτυπώνεται σε ανεπαίσθητες εναλλαγές ψυχολογικής ισχύος.

Είναι φανερό από το πρώτο επεισόδιο ότι η συμμετοχή του Ντέιβιντ Φίντσερ και στον δεύτερο κύκλο προσφέρει στο «Mindhunter» στιλιστική συνέπεια. Οι ευρυγώνιες λήψεις, τα προσεγμένα εξωτερικά πλάνα και η ορθά μονταρισμένη ένταση των συνεντεύξεων δίνουν και πάλι κινηματογραφική (υπερ)αξία σε μια σειρά που άνετα θα βλεπόταν και σε οθόνη μεγαλύτερων διαστάσεων.

Ένας σοβαρός λόγος για να πληρώσετε Netflix.

Η 2η σεζόν του Mindhunter αγγίζει την κορυφή με την απίστευτη σκηνοθεσία και το slow burn περιβάλλον της, που σε "βυθίζει" όλο και περισσότερο όσο προχωράνε τα επεισόδια.

Ο δεύτερος κύκλος του "Mindhunter" δεν ήταν τόσο συνεντευξιακός όσο ο πρώτος, αλλά προχώρησε, πήγε λίγο παραπέρα και μας έδειξε λίγο καλύτερα το σύστημα, τους ήρωές μας και τα ηθικά κι ανθρώπινα εμπόδια που μπορεί να παρουσιαστούν εκεί που δεν το περιμένεις.

To "Mindhunter" συνεχίζει να είναι μια σπουδαία σειρά, γιατί συνεχίζει να θέτει ερωτήματα. Δεν επιδιώκει εύκολες απαντήσεις, δεν υπερβάλει, στηρίζεται στην έρευνα και στα ίδια τα γεγονότα. Και στηρίζεται σε μια αλάνθαστη αρχή: Αν θες να κάνεις μια καλή σειρά, κάντην με στιλ και βάλε τον Φίντσερ να σκηνοθετεί...

Η ουσία έχει να κάνει με το ότι και η 2η σεζόν είναι εξίσου καλή με την πρώτη. Μια σειρά για σίριαλ κίλερς που σου παγώνει το αίμα χωρίς να χρειάζεται να δείχνει ούτε σταγόνα από αυτό.

Τι βλέπουμε λοιπόν εδώ; Όχι κάτι καινούριο, όχι κάτι που δεν ξέρουμε. Σημασία έχει ο τρόπος. Ο Φίντσερ στα τρία πρώτα επεισόδια, ο Ντομινίκ και ο Φράνκλιν στα επόμενα σκηνοθετούν αλλά μοιάζει περισσότερο να καταγράφουν με ανησυχητικά ψυχραιμία τα τεκταινόμενα. Δεν υπάρχει καμία υπερβολή, ίχνος σπλατεριάς, τίποτα δεν περισσεύει. Δεν βλέπουμε τη βία, τους φόνους, τις αγριότητες. Τις βιώνουμε όμως μέσα από τις αφηγήσεις των άλλων και από τις αντιδράσεις όσων τις ακούν.

Αν και διατηρεί αρκετές από τις παλιές καλές στιγμές της βαλτώνει κάπως στο δρόμο, και παρόλο που πολύ σωστά η κάμερα απομακρύνεται από τον Ford και τη ζωή του, εκείνος βρίσκει πάλι τον τρόπο να γίνει εκνευριστικός, και για τους ήρωες της ιστορίας και για εμάς. Τουλάχιστον είναι ακόμα εθιστική διατηρώντας τη σικάτη, ατμοσφαιρική, με αέρα θρίλερ αισθητική της.

Συνολικά, θα λέγαμε ότι είναι μια καλύτερη σεζόν από την πρώτη, αλλά σε τελική ανάλυση αποδεικνύεται μέλλον ψυχρή και άψυχη – την ώρα που το ίδιο περίπου πράγμα έκανε με πιο πετυχημένο τρόπο φέτος η τρίτη σεζόν του True Detective.