American Gods : Season 2(2019)

Αν η σειρά είχε επικεντρωθεί στους πιο σημαντικούς χαρακτήρες καθ' όλη την διάρκεια της ίσως να μπορούσε να μας προσφέρει μία πιο ολοκληρωμένη συνολική εικόνα.

Μη το χαλάσω, αλλά έχει και εφέ και τα ρέστα για όλα τα γούστα και τις συγκινήσεις αλλά το πιο θεϊκό του είναι η κριτική και οι σπόντες που πετάει και που τα ρίχνει πλαγίως, ευθέως και διαγωνίως στην πολιτική, την κοσμοθεωρία, την ανθρώπινη κατάσταση, τις προκαταλήψεις, τις νέες εμμονές (μπόλικα τέτοια)– χωρίς φρένο και πάθος απέναντι σε ταμπού, θρησκείες και άλλους 'οίκους' της ανθρώπινης επινόησης.

Σαν αισθητική η σειρά παραμένει υψηλού επιπέδου και προσφέρει κάποιες πολύ καλοσκηνοθετημένες σκηνές,όμως σαν πλοκή με κούρασε και προσφέρει ελάχιστες ενδιαφέρουσες εξελίξεις!

Ο δεύτερος κύκλος θύμισε πολύ περισσότερο τη συνέχεια μιας ακόμα generic σειράς παρά μιας σειράς των κυβικών και της ιδιαιτερότητας του American Gods του πρώτου κύκλου. Φυσικά κι αξίζει ακόμα τον χρόνο της και κινεί το ενδιαφέρον, αλλά ταυτόχρονα η ως έναν βαθμό έλλειψη – απουσία της ατμόσφαιρας και όλων των γνωρισμάτων, που την έκαναν να ξεχωρίζει, δεν γίνεται με τίποτα να παραβλεφθεί.

Το «American Gods» παίρνει επιφανειακά στοιχεία των χαρακτηριστικών της 1ης σεζόν - τους υπνωτιστικούς ρυθμούς, την επιβλητικά σουρεαλιστική οπτική απόδοση - και επιχειρεί να τα αναπαράγει χωρίς απαραιτήτως να κατανοεί πώς αυτά λειτουργούσαν. Οι πιο showy στιγμές μοιάζουν εκβιαστικά τρελούτσικες, με κινήσεις κάμερας και φίλτρα να χρησιμοποιούνται με παράξενους, απρόσμενους τρόπους. Το αποτέλεσμα δεν είναι πάντα άσχημο, αλλά δεν έχει τίποτα το οργανικό. Είναι σαν να έχεις δει τη λύση ενός μαθηματικού προβλήματος αλλά να μην έχεις πολύ καλή συναίσθηση της διαδικασίας επίλυσής του.

Εκείνη όμως που φαίνεται πως αντιμετωπίζει προβλήματα είναι η αφήγηση, η οποία κινείται σε εξαντλητικά αργούς ρυθμούς. Η διαφορά όμως με την πρώτη σεζόν είναι ότι τότε, η αργή, σχεδόν τελετουργική αφήγηση είχε ως σκοπό τη δημιουργία δέους, όσο εισήγαγε τους θεατές στον κόσμο των θεών. Τώρα, φαίνεται να κρατά στάσιμη την αφήγηση δίχως κάποιον πραγματικό στόχο.