Έρωτας, Θάνατος & Ρομπότ : Season 1(2019)

(Love, Death & Robots : Season 1)  

Μία από τις μεγαλύτερες εκπλήξεις της χρονιάς σίγουρα, το Love, Death & Robots είναι μια όμορφη, αξέχαστη και ετερόκλητη ανθολογία, που αξίζει να δείτε.

Δεν απαιτεί ειδικό κοινό, επειδή ακριβώς προβάλλει πλήθος καταβολών της. Απαιτεί όμως την πλήρη κι ενεργητική συμμετοχή σου. Δεν είναι η σειρά που θα βάλεις να παίζει όσο εσύ θα έχεις απλά τα μάτια ανοιχτά. 

Aν και οι μικρές ιστορίες της ανθολογίας δεν έχουν κάποιο αξιόλογο βάθος, η σειρά αξίζει να βρίσκεται στη λίστα των καλύτερων σειρών του 2019 για την ποιότητα του animation της.

Δεν εντυπωσίασε απλά με τα animation της, αλλά απέδειξε πως δεν χρειάζεσαι ούτε καν μισή ώρα για να πεις μια ωραία ιστορία, οποιουδήποτε είδους.

Θα προτιμούσαμε σαφέστατα τον περιπετειώδη cyberpunk μετα-ανθρωπισμό της ιαπωνικής anime παράδοσης που περιλαμβάνει ένα Robot Carnival, ένα Ghost in the Shell κι ένα Serial Experiments Lain (μεταξύ πολλών άλλων), αλλά θα λέγαμε ψέματα αν υποστηρίζαμε ότι δεν απολαύσαμε τα μάλα, με απενεργοποιημένο τον εγκέφαλο, την επική μονομαχία μεταξύ Kharnivore και Turboraptor (!) ή το θέαμα τριών ρομπότ να παίζουν με ένα γατάκι ανάμεσα στα ερείπια του ανθρώπινου πολιτισμού. Και δεν είναι σωστό να λέμε ψέματα.

Πολλές φορές, όταν μου αρέσει μία σειρά, θα ήθελα να είχα παραπάνω επεισόδια να δω. Με το 'Love, Death & Robots' είναι η πρώτη φορά που θα ήθελα να έχω επεισόδια επ' άπειρον.

Αγρίως άνισες μεταξύ τους – σε ιδέες, περιεχόμενο και εκτέλεση - αυτές οι ιστορίες δεν στέκονται ακριβώς ως σύνολο ή ως concept και καθένας αναγκαστικά θα πρέπει να κάνει αρκετές δοκιμές πριν βρει αυτή ή αυτές που θα του ταιριάξουν.

Αρκετός μηδενισμός, έντονη meta αλληγορία και επιδεικτική πολιτική μη ορθότητα αφήνουν συχνά πυκνά το στίγμα τους, μαζί όμως και με μια άγουρη pop δυστοπία, καθιστούν την σειρά τρομερά άνιση (δεν θα μπορούσε φαντάζομαι να γίνει και διαφορετικά), αλλά και τόσο ενδιαφέρουσα ώστε να έχει προφανώς και συνέχεια.

Μια animation σειρά 18 επεισοδίων μικρής διάρκειας, με το καθένα να φέρνει μια δική του οπτική και διαφορετικές ιδέες από έναν κονσεπτικά αχανή κόσμο του sci-fi. Η σειρά σαν σύνολο είναι, όπως αναμένεται σε κάθε τέτοια περίπτωση, εξαιρετικά άνιση και -όπως πάντα- διαφορετικοί άνθρωποι θα βρουν διαφορετικά πράγματα να αγαπήσουν σε αυτήν.

Ελάχιστες είναι εκείνες οι δημιουργίες που δείχνουν κάποια πρόθεση να εμβαθύνουν στις τρεις λέξεις του τίτλου, με τη ζυγαριά να γέρνει περισσότερο προς τον εύκολο εντυπωσιασμό, ενώ ένα προσωπικό παράπονο είναι ότι δυστυχώς πολλές ταινίες υιοθέτησαν φωτορεαλιστική προσέγγιση, οι οποίες στην καλύτερη δεν είχαν τα πολυπόθητα αποτελέσματα, ενώ στη χειρότερη έμοιαζαν με ασκήσεις αυτοϊκανοποίησης των δημιουργών τους.