Μια Νύχτα στο Μουσείο: Το Μυστικό του Φαραώ(2014)

(Night at the Museum: Secret of the Tomb)  Πρώτη προβολή: 25-12-2014

To cast καταφέρνει να κουβαλήσει το Secret of the Tomb και να προσφέρει αρκετό γέλιο, αλλά μην περιμένετε να σας συγκλονίσει ως σύνολο.

Μια συμπαθητική ταινία φαντασίας για παιδιά.

Η δεύτερη συνέχεια της γνωστής κωμωδίας δεν είναι κάτι τρομερά πρωτότυπο, αλλά θα κάνει τον θεατή να περάσει καλά.

Προσπερνώντας τον συνήθη κυνισμό, δεν παύει να αποτελεί μια απολαυστική κωμωδία στα πρότυπα της «χρυσής» εποχής των δεκαετιών του '40 και του '50, που δεν καταφεύγει στο σκατολογικό χιούμορ για εύκολα χαχανητά, ενώ σεκάνς σαν την animated καταδίωξη μέσα στον πίνακα «Relativity» του ζωγράφου Έσερ δίνουν μια αναπάντεχα πρωτότυπη νότα στο σύνολο.

Μια light κωμωδία λοιπόν, που δεν αξίζει να πας στον κινηματογράφο για να την δεις αν είσαι πάνω από 14 χρονών.

Ολα είναι ευχάριστα, τακτοποιημένα, μάλλον γρήγορα και μέχρι και πρόχειρα φτιαγμένα, σου προκαλούν ένα χαμόγελο στα χείλη, σε κάνουν να ξεχνιέσαι χαζεύοντας την οθόνη, αλλά δεν υπάρχει και τίποτα που να σε κάνει να ενθουσιαστείς, να ανασηκωθείς από τη θέση σου, να σου κλείσει το μάτι πως αυτό που βλέπεις ναι μεν είναι το μέρος ενός franchise που μπορεί να είναι φτιαγμένο με αγάπη, αλλά δεν διαθέτει πάθος, ορμή ή πραγματική συγκίνηση.

Εντελώς προχειρογραμμένο, τεμπέλικα αναπτυγμένο και καθοδηγούμενο με αυτόματο πιλότο, το «Μυστικό του Φαραώ» είναι σαφώς η πιο αδύναμη στιγμή ενός κουρασμένου πλέον cine-franchise, το οποίο δυσκολεύεται πλέον ακόμη και να αντιγράψει ευπρεπώς τον εαυτό του.

Τόσο άστοχο, αλλά και λίγο, πόσο μάλλον όταν η διαφορά από ταινία σε ταινία έπρεπε να στηρίζεται πρώτα σε αυτό κι έπειτα στην ποικιλία του ντεκόρ. Δυστυχώς, για ταινία με τόσο πλούσιους συντελεστές, αν έβγαινε κατευθείαν σε DVD, κανείς δεν θα υπέβαλε ένσταση...

Ρουτινιάρικο, αυτοεπαναλαμβανόμενο, εκτελεσμένο σχεδόν στον αυτόματο πιλότο, αυτό το sequel καταντά γλυκερό, βαρετά χαριτωμένο, με διεκπεραιωτικές ερμηνείες και απονευρωμένη την κωμική φλέβα του.

Πρόκειται για μια κακόγουστη αισθητικά, δραματουργικά και σεναριακά συνέχεια που κραυγάζει για την κακώς εννοουμένη και εκ προθέσεως "αμερικανιά" από την πρώτη σκηνή. Τα οπτικά εφέ χρησιμοποιούνται σωρηδόν χωρίς οικονομία και οι γνώριμοι χαρακτήρες του Μουσείου που ζωντανεύει την Ιστορία είναι απλά "μαϊντανός". Το προσχηματικό σενάριο που φωνάζει πως γράφτηκε στο πόδι είναι πραγματικά άθλιο όπως και να το διαβάσεις.