Miss Violence(2013)

Πρώτη προβολή: 07-11-2013

Υποβλητική, υπαινικτική, νοσηρή ατμόσφαιρα. Κινηματογράφηση που απειλεί, τσιτώνει, καθηλώνει. Πειθαρχημένες ερμηνείες που ακροβατούν ανάμεσα στο συγκαλυμμένο και το αποκαλυπτικό. Το «Miss Violence» είναι ένας σκηνοθετικός θρίαμβος.

Θαρραλέα και κινηματογραφικά υποβλητική διαδρομή ως την καρδιά του σκοταδιού της σύγχρονης κοινωνικής πραγματικότητας.

Συμπερασματικά, πρόκειται για μια ταινία που μπορεί να στοιχειώσει συνειδήσεις και όνειρα, για κόσμους που δεν επιδέχονται θεραπείας και επ' ουδενί σωτηρίας. Κι αν πού και πού φαλτσάρει στο μονοπάτι μιας τάσης που αναδεικνύει τον αναίτιο κυνισμό σε κινηματογραφική μόδα, ο Αβρανάς αντιπροσφέρει απανωτά κινηματογραφικά σοκ στην κινηματογραφική βιομηχανία.

Η «Miss Violence» δεν μπορεί να αφήσει αμέτοχο το θεατή και αυτό είναι μια μεγάλη επιτυχία τού φιλμ.

Ο Αλέξανδρος Αβρανάς στήνει περίτεχνα την κάμερα σε ένα διαμέρισμα γεμάτο βρώμικα μυστικά και καταπιεσμένη συγκάλυψη, και αφήνει τη σκληρότητα του περιστατικού να κυριαρχήσει διαβρωτικά, χωρίς να προσθέσει χιούμορ ή σουρεαλισμό, στην ούτως ή άλλως στεγνή, ανθρώπινη βαρβαρότητα.

Μέσα από προοπτικές βιρτουοζικές και με αριστοτεχνική καθοδήγηση ενός οσκαρικού επιπέδου καστ, μολονότι μόλις η δεύτερη μεγάλου μήκους δουλειά του, ο αναγνωρισμένος Έλληνας οτέρ θέτει πάμπολλους πανύψηλους στόχους με το πόνημα του. Κάποιοι χάθηκαν ολοσχερώς, επειδή όμως οι περισσότεροι κτύπησαν διάνα, το όνομα του πλέον λάμπει στο λίμπρο ντόρο των θριαμβευτών της βενετσάνικης Μόστρας. Δικαίως...

Σαν σύγχρονο ψυχολογικό θρίλερ, η miss Violence βλέπεται. Διαθέτει υπόκωφες ερμηνείες (εξαιρετικός ο Θέμης Πάνου), σιωπές που προβληματίζουν, βλέμματα που υπαινίσσονται, καθώς και άβουλους χαρακτήρες σε απόγνωση και ας μη φαίνεται αυτό στο πρώτο μέρος. Υπάρχει μια μικρή αδυναμία, τόσο στο σενάριο, όσο και στο σκηνοθετικό ρυθμό.

Η κινηματογράφηση του Αβρανά σε τσιτώνει, κάποιες στιγμές σε καθηλώνει θυμίζοντας μέχρι και... Πολάνσκι, άρα σαν ψυχολογικό θρίλερ έχει σαφώς ενδιαφέρον και αξία. Όμως, τα πολύ σημαντικά θέματα που διαπραγματεύεται (και που δεν θα κατονομάσω, διότι πρόκειται για spoiler) δεν υποστηρίζονται από ένα ανάλογης βαρύτητας σενάριο, παρά αποδίδονται (και εξηγούνται) μάλλον απλοϊκά, οπότε το όλο εγχείρημα κινδυνεύει συχνά να φανεί γραφικό.

Πρόκειται για ένα βαρύ έργο- και λόγω θέματος. Είναι καλογυρισμένο μέσα σε μια συγκεκριμένη αισθητική άποψη, αλλά υπάρχουν αρκετές αντιφάσεις και δόσεις υπερβολής στην υπόθεση.

Το «Miss Violence» δεν παίζει τίμιο παιχνίδι. Ξεγελά και εξαπατά. Και ψεύδεται επικαλούμενο πραγματικότητα.