10.000 Χιλιόμετρα(2014)

(10.000 Km)  Πρώτη προβολή: 18-12-2014

Η ταινία είναι προσεγμένη, ανεπιτήδευτη και ειλικρινής και με δύο τόσο ζεστές και οικείες ερμηνείες των πρωταγωνιστών.

Ο στόχος και, βασικά, η επιτυχία του είναι ότι αφηγείται μια σειρά από άλλοτε απολαυστικά κι άλλοτε επώδυνα ειλικρινείς στιγμές από την προσπάθεια δύο ανθρώπων να διατηρήσουν ζωντανή τη σχέση τους. Και, επίσης, ότι προσφέρει ορισμένες αριστουργηματικές, αξέχαστες «ημέρες»-σεκάνς, όπως το απλό, μα αληθινά καθηλωτικό γράψιμο ενός e-mail και ο συγκινητικότατος χορός με «παρτενέρ» το λάπτοπ.

Το φιλμ του Κάρλος Μαρκές Μαρσέτ καταγράφει με τρυφερό και αληθινό τρόπο κάτι που είναι πραγματικότητα για όλο και περισσότερους ανθρώπους στις μέρες μας.

Από τις ενθουσιώδεις συζητήσεις των πρώτων εβδομάδων μέχρι τη σταδιακά αυξανόμενη ψυχολογική κούραση που λυγίζει το πείσμα τους, ο φακός εγκλωβίζει κάθε σιωπηλό βλέμμα, το παραμικρό αμίλητο συναίσθημα που αλλοιώνει τα πρόσωπα ενός ζευγαριού, το οποίο μέχρι και την τελευταία στιγμή μοιάζει να αναρωτιέται αν υπάρχει τελικά διέξοδος από το συναισθηματικό τέλμα που τους πνίγει.

Με πλήρη έλεγχο και ζέση, ο Μαρσέ γεφυρώνει το κενό που προκύπτει, κάνοντας επιλεκτικό αλλά καίριο focus στις φάσεις του κυμαινόμενου συναισθήματος, των απογοητεύσεων, του νόστου και της ζήλειας, συλλαμβάνοντας τις πολλές παραμέτρους αυτού που συνοπτικά έλεγαν οι παλιότεροι: «Μάτια που δεν βλέπονται, γρήγορα ξεχνιούνται».

Βασισμένοι σε διαλόγους που κατά πολύ προέκυψαν από αυτοσχεδιασμούς και πρόβες, οι δύο πρωταγωνιστές έχουν χημεία, ένταση, αμεσότητα. Η βραβευμένη Νατάλια Τένα ξεχειλίζει συναίσθημα, ενώ ο Δαβίδ Βερδαγουέρ ερμηνεύει τον κλυκλοθυμικό, ανασφαλή ήρωά του με γενναίο αυτοσαρκασμό.

Αξιοπρεπείς οι ερμηνείες του ντουέτου που ορίζουν η πεταχτούλα με τα όμορφα ματάκια Natalia Tena και ο μελαγχολικός David Verdaguer, σε ρόλους όχι και τόσο απαιτητικούς πάντως, μάλλον επαναλαμβανόμενων μορφασμών με τάσεις προς την χειροτέρευση όσο ο χρόνος περνά και λίγο πολύ προβλέπουμε την εξέλιξη.

Φρέσκια ιδέα και ημιαυτοσχεδιαστική εκτέλεση, με τους δύο πρωταγωνιστές να γίνονται ένα με τους ρόλους τους. Ρόλοι ζωντανών, αλλά μάλλον αβαθών χαρακτήρων, που δύσκολα ξεφεύγουν από ένα προβλέψιμα casual σχήμα.

Τρυφερό, με εναλλασσόμενη μελαγχολία και χιούμορ, τόσο ρεαλιστικό που μοιάζει με την ιστορία που έζησες εσύ ή κάποιος κοντινός σου, εξαντλεί γρήγορα το εύρημα μιας ζωής που κυλά στην οθόνη του υπολογιστή, οδηγούμενο σ' ένα αναμενόμενο φινάλε.

Είναι όμορφος ο τρόπος με τον οποίο ο Κάρλος Μάρκες Μαρσέτ προσεγγίζει τα αυτονόητα, πάντοτε σε ένα πλαίσιο ρεαλισμού που ταυτόχρονα, εννοείται, πληγώνει την αφήγηση και την ευχαρίστηση του θεατή, ο οποίος καλείται να παρακολουθήσει δύο μόλις πρόσωπα σε μια long distance... κλήση διαρκείας, που δύσκολα υποκαθιστά την αληθινή ζωή και δοκιμάζει τις αντοχές του ζευγαριού αλλά και όσων βρίσκονται από την άλλη πλευρά της μεγάλης οθόνης...