Αγώνες Πείνας: Φωτιά(2013)

(The Hunger Games: Catching Fire)  Πρώτη προβολή: 27-11-2013

Ίσως είναι αχάριστο να κατηγορηθούν τα «Hunger Games» για έλλειψη τόλμης (αφού, για τα ξεκάθαρα χολιγουντιανά δεδομένα, σχεδόν ξεχειλίζουν από αυτή), όμως είναι αλήθεια πως, αν είχαν περισσότερη, θα μιλάγαμε πιθανότατα για το απόλυτο μπλοκμπαστερικό franchise των ημερών μας, ό,τι καλύτερο έχουμε δει στο είδος εδώ και πολλά χρόνια. 

Ξεχωρίζει με απόσταση από τις νεανικές περιπέτειες του είδους, έχοντας πίστη στην απειλούμενη σάρκα και την ευάλωτη ψυχή των πρωταγωνιστών/υποψήφιων θυμάτων μιας ανελέητης κοινωνίας, σε αντίθεση με τις υπερπαραγωγές που βασίζονται σε υπερήρωες και, ακόμα χειρότερα, χάρτινους ανθρώπους με καρτουνίστικες, ελλειμματικές προσωπικότητες. Και δεν της λείπουν η αγωνία και η επινοητικότητα στην ανάπτυξη της δράσης.

Το «Catching fire» θέλει να είναι μια σοβαρή νεανική ταινία και είναι, όχι μόνο ως στιλ και ερμηνείες αλλά γιατί αυτή είναι η πραγματικότητά της. «Δανείζεται» πλήθος σινεφίλ αναφορών, χωρίς όμως να τις κοπιάρει ξεδιάντροπα και πάνω απ'όλα θέλει να δώσει ψυχή και κίνητρο στους ήρωές της.

Στιβαρή συνέχεια ενός ευπρεπέστατου χολιγουντιανού franchise, η οποία χωρίς να παραμελεί το θέαμα ρίχνει το βάρος της στους χαρακτήρες, τα κίνητρα και τα διλήμματά τους.

Το «The Hunger Games: Φωτιά» προσφέρει ένα θέαμα που θα διασκεδάσει τους θεατές τηλεοπτικών παιχνιδιών και εκπομπών καθώς και τους λάτρεις ταινιών δράσης.

Το δεύτερο μέρος του δυστοπικού franchise των βιβλίων της Σούζαν Κόλινς ξεπερνά το πρώτο σε σκοτεινό σασπένς και σεξ απίλ.

Όχι πως το «Hunger Games» δεν αναπαράγει στερεοτυπικές συμπεριφορές και δεν λειτουργεί ως μια καθώς πρέπει εφηβική φαντασίωση, αλλά τουλάχιστον θέτει μερικά ζητήματα εξουσίας κι ελέγχου, έχει μια πολιτική χροιά αμφισβήτησης (έστω και σε αυτόν το μετα-αποκαλυπτικό κόσμο), ενώ βλέπεται ανετότατα και από ένα ενήλικο κοινό.

Ως επί το πλείστον, το Catching Fire είναι μια ταινία δυο ταχυτήτων. Με μια κοινωνικά ευαίσθητη αλλά βαρετή αρχή και ένα δεύτερο μέρος γεμισμένο με PG-13 δράση. 

Νόστιμο ναι, χορταστικό όχι...

Η διάρκεια αχρείαστα μεγάλη (κοντά 2 ¼ ώρες) όμως το προϊόν προορίζεται να ξεπουλήσει και οφείλει να πακεταριστεί ελκυστικά ως προς τις σεκάνς απόδρασης από την τεχνητή αρένα της Κάπιταλ. Ο ίδιος κόσμος που ψοφάει για άρτον και θεάματα βρίσκεται ηδονο-κλεπτικά εντός-εκτός οθόνης, καθώς παραληρεί στη θέα μιας σπάνιας πράγματι παρουσίας.