Ας Περιμένουν οι Γυναίκες(1998)

Πρώτη προβολή: 10-11-1998

Xαλυβουργεία, Bόλβη, Λουτρά Nέας Aπολλωνίας, Σταυρός, Aσπροβάλτα, Πόρτο Kαρράς. Aργύρης Mπακιρτζής, Γιάννης Zουγανέλης, Σάκης Mπουλάς. Tρία μπατζανάκια στα πρόθυρα ερωτικής νευρικής κρίσης. Παοκτσήδες και Aεκτσήδες, Πασοκτσήδες και Nεοδημοκράτες. Mακεδόνες και Xαμουτζήδες. Yπό τη συνοδεία σκυλοδακουλτουριάρικων τραγουδιών που σχολιάζουν τα γεγονότα.

Για μένα ίσως ένα από τα ελάχιστα ελληνικά cult φιλμ. Όσοι συντονιστούν με το ανεπανάληπτο κλίμα του Τσιώλη θα το απολαύσουν από την πρώτη έως την τελευταία στιγμή.

Ο Τσιώλης πλάθει μια ταινία που εκπέμπει μια ακαταμάχητη εγγύτητα, σαν μια διήγηση που δεν θυμάσαι αν την εξιστόρησες ή αν την άκουσες, σαν μια ιστορία που προϋπήρχε και την οποία γνωρίζεις, χωρίς ποτέ να την έχεις βιώσει. Και συνετά και ώριμα, αποφεύγει να οικτίρει τους ήρωές του. Την ίδια στιγμή, όμως, δεν πέφτει στην παγίδα να τους περιβάλλει με κάποια αδιαπραγμάτευτη λατρεία, απαλλαγμένη από τη λεπτή ειρωνεία.

Το "Ας Περιμένουν Οι Γυναίκες" δεν είναι μια απλή ελληνική ταινία. Είναι κάτι πολύ περισσότερο. Ίσως να είναι μια από τις καλύτερες. Να μην είναι; Είναι από τις πιο ξεχωριστές. Ούτε αυτό; Είναι η πιο διαχρονική.

Οι φραπέδες, τα σκυλολαϊκά άσματα για πάσα χρήση –ορισμένοι ερμηνευτές των οποίων πρόσφατα τάσσονταν με τον νεο-φασισμό–, ο νεοπλουτισμός, τα μεσαία κομματικά στελέχη, τα όνειρα των μικροαστών ξετυλίγονται μπροστά μας σε μια ταινία που μοιάζει με κολάζ καταστάσεων και συνάμα έχει απόλυτη συνοχή.