Οι Αισθηματίες(2013)

(The Sentimentalists)  Πρώτη προβολή: 18-12-2014

Ακόμη ορισμένες ερμηνευτικές ατέλειες μπορούμε να συγχωρήσουμε, αφού ο Τριανταφυλλίδης με τις υπέροχες πραγματικά μουσικές του, τη νοσταλγική διάθεση και τα 'ρομαντικά' κάδρα του, κατάφερε να κερδίσει τις εντυπώσεις, ενώ ακόμα και τα μέρη όπου γυρίστηκαν οι σκηνές ήταν επιλεγμένα ένα προς ένα (από το Tiki της Μακρυγιάννη, μέχρι και τις γραμμές στο Ρουφ –αν δεν απατώμαι-, ή την καντίνα), με τη φωτογραφία να θυμίζει Κυριακάτικη βόλτα σε παλιατζίδικα στο Μοναστηράκι..

Ταινία προσεγμένη στις λεπτομέρειές της (θαυμάσια η φωτογραφία του Γιάννη Κοτρώτση), αλλά και γεμάτη πάθος, προσφέρεται για όσους αναζητούν ένα μεγάλο, πληθωρικό love story, με αγάπη στο σινεμά και θαυμάσια κινηματογράφηση της δύναμης της αγάπης.

Το φιλμ που όλοι περιμέναμε κάποια στιγμή από τον Νίκο Τριανταφυλλίδη δεν είναι παρά ένα κομμάτι ενός σύμπαντος που ισορροπεί πάνω στη λεπτή γραμμή του ηθελημένα cult και του οπερατικά ρομαντικού, μια προσωπική εξομολόγηση που δεν χρειάζεται να αποδείξει τίποτα περισσότερο από αυτό που είναι: μια μικρή ταινία με μεγάλη καρδιά.

Ο Τριανταφυλλίδης επιχειρεί να δει «ταραντινικά» αυτά που – μάλλον – εκόμισε από τους προκάτοχους εκείνου του «νέου ελληνικού σινεμά». Το κάνει με αγάπη. Σου τον περνάει τον σεβασμό του. Και ακόμη κι αν στο φινάλε δεν έχεις την αίσθηση ότι είδες κάτι σπουδαίο ή αξέχαστο, έχεις σίγουρα εισπράξει αυτή την αγάπη.

Οι Αισθηματίες του Νίκου Τριανταφυλλίδη δεν έχουν σπουδαία ή πρωτότυπη πλοκή αλλά σκηνοθετούνται σαν μια ποιητική τραμπάλα ανάμεσα στον νοσταλγικό ερωτισμό και έναν νεο-νουάρ κυνισμό.

Ο Τριανταφυλλίδης δείχνει εδώ πως ξέρει και τη νύχτα και τους ανθρώπους της και μπορεί και τους ποτίζει με συναισθήματα. Συγχρόνως δείχνει ότι αγαπά το είδος κι ότι το έχει παρακολουθήσει. Και συγχρόνως από το σενάριο βγαίνει πολλή αγάπη προς τους ανθρώπους αυτούς και προς τα συναισθηματικά τους «ρίσκα» (για να το ελληνοποιήσω λιγουλάκι)

Ανάλαφροι και τραγικοί συνάμα, οι «Αισθηματίες» του κουβαλούν κάτι από την ανισορροπία, το πάθος και τη φτήνια του κόσμου τον οποίο ζωντανεύουν, όπου ο Εκκλησιαστής συνομιλεί με τον Μπρεχτ, το μελόδραμα με την γκανγκστερική περιπέτεια και ο Νίκος Γούναρης με τους Yell O Yell, τους The Fuzztones και τους «Αλιείς μαργαριταριών» του Μπιζέ.

Υπάρχουν στιγμές στους καλά μελετημένους ως προσωπικότητες Αισθηματίες που το αποτέλεσμα αγγίζει διεθνή στάνταρντς, τόσο αισθητικά κυρίως, όσο και φιλμικά. χάρη στην δυνατή φωτογραφία και το δομημένο οπτικοακουστικό μοντάζ. Σκηνές σαν την ερωτική του WC που μου έχει καρφωθεί ακόμη ως θύμηση, ανεβάζουν λέβελ παραπάνω την ποιότητα του ελληνικού σινεμά. Προσοχή χρειάζεται στις λεπτομέρειες, στην διατήρηση της συνοχής του στόρι και όχι στο καταφύγιο ευκολιών.

Το πρώτο μέρος της είναι αδιάφορο και πλαδαρό. Έπειτα έρχεται ο έρωτας, η βία και το αίμα. Σα να βλέπεις δυο διαφορετικές ταινίες με τους ίδιους πρωταγωνιστές.

Αυτή η ταινία γυρίστηκε το λιγότερο σε λάθος δεκαετία. Ειλικρινά, δεν θέλω να κάνω στείρα αρνητική κριτική, αλλά δεν μπορώ να βρω κάτι καλό να γράψω για αυτή την ταινία. Λυπάμαι.