Η Αγάπη Είναι Παράξενη(2014)

(Love Is Strange)  Πρώτη προβολή: 18-12-2014

Μ' ένα πνευματώδες σενάριο που, ωστόσο, πιάνει τις λεπτές ανθρώπινες διακυμάνσεις στις σχέσεις και στις ανοχές, μια ιστορία μεγάλης ειλικρίνειας που μιλά για όσα ενώνουν δύο ανθρώπους, ανεξαρτήτως φύλου και προθέσεων, ίσως μόνο όχι ανεξαρτήτως ηλικίας.

Το φιλμ έχει την απλότητα και την παρατηρητικότητα, τον πνευματώδη χαρακτήρα μιας ταινίας του Ερικ Ρομέρ ή του Γούντι Αλεν, αλλά μαζί και την βαθιά ανθρωπιά και συγκίνηση μιας ιστορίας που θυμίζει το «Make Way for Tomorrow» του Λίο ΜακΚάρεϊ στο οποίο επίσης ένα ηλικιωμένο ζευγάρι αναγκάζεται να χωρίσει όταν του γίνεται έξωση από το διαμέρισμά του.

Το Η Αγάπη Είναι Παράξενη είναι ένα γεμάτο συναίσθημα δράμα χαρακτήρων με εξαιρετικές ερμηνείες. Από τις πιο ανθρώπινες κινηματογραφικές στιγμές της χρονιάς.

Επενδυμένο με βελούδινες μελωδίες του Σοπέν, αφήνοντας ένα εύστοχο σχόλιο πάνω στην πολυφυλετικότητα της μουσικής που δεν κάνει διακρίσεις (πανέξυπνη η σκηνή του κονσέρτου), η ταινία αποδίδει σχεδόν σε όλους τους τομείς, πάρα ίσως την υπερβολική feel-good διάθεση που αποπνέει.

Με ένα διπλό ρεσιτάλ ερμηνείας από τους Λίθγκοου και Μολίνα και ένα μελαγχολικά ανατρεπτικό φινάλε, η ντελικάτη ταινία του ξέρει πώς να συγκινεί χωρίς να γίνεται προβλέψιμα δακρύβρεχτη, σαν τη λιτή, μα αισθαντική μουσική του Σοπέν που συνοδεύει τις εικόνες της.

Η Αγάπη Είναι Παράξενη διαθέτει Έλληνα διευθυντή φωτογραφίας (Χρήστος Βουδούρης) και Έλληνα συμπαραγωγό (Χρήστος Β. Κωνσταντακόπουλος), ζεστή καρδιά, τρυφερό βλέμμα, κατανόηση για τα ανθρώπινα και δύο εξαιρετικούς πρωταγωνιστές.

Σε παραγωγή του Χρήστου Κωνσταντακόπουλου και της Faliro House, ο Σακς μιλάει με ευαισθησία για την αγάπη, τους συμβιβασμούς, τις σχέσεις και τη Νέα Υόρκη της κρίσης, καθοδηγώντας σοφά δύο έμπειρους και ικανότατους ηθοποιούς.

Ο Άιρα Σακς- με κινηματογραφικό τακτ- ασκεί κοινωνική κριτική, αφήνοντας υπονοούμενα για τις ομοφοβικές αντιλήψεις που εξακολουθούν να επικρατούν ακόμα και στον αμερικάνικο βορρά, δείχνοντας και τις δύο όψεις του νομίσματος. Η σεναριακή σφήνα-αλά Φρανσουά Οζόν- να εμπλέξει στο στόρι και την καθολική εκκλησία , δεν μπορεί να είναι τυχαία, άλλωστε η άποψη της είναι δεδομένη, θεωρεί την ομοφυλοφιλία « θανάσιμο αμάρτημα».

Παρά τα θετικά στοιχεία της ανάπτυξης του φιλμ, ένιωσα ότι ενώ η ταινία είχε μια τρυφερή, στέρεη αρχή και ένα εξαιρετικό, αυθεντικά συγκινητικό φινάλε, στο ενδιάμεσο παρέμεινε στάσιμη, βασιζόμενη αποκλειστικά στη δύναμη των πρωταγωνιστών της.

Ο Άλφρεντ Μολίνα και ο Τζον Λίθγκοου στους βασικούς ρόλους κερδίζουν την παράσταση αντιμετωπίζοντας με σοβαρότητα τους ρόλους τους, ανάμεσα σε συμπρωταγωνιστές που δεν προσθέτουν κάτι περισσότερο σε μια τυπική, οικογενειακών σχέσεων ταινία.