Wildlife(2018)

Πρώτη προβολή: 08-01-2019

Ο Paul Dano σκηνοθετεί «παλιομοδίτικα» (χωρίς την παραμικρή αρνητική χροιά) και με πολύ συναίσθημα ένα σενάριο που έγραψε ο ίδιος μαζί με τη σύντροφό του, Zoe Kazan (The Big Sick). Χρησιμοποιεί fades για αλλαγές πλάνων και αρκετά σταθερά, γενικά πλάνα. Δίνει άπλετο χρόνο στους ηθοποιούς, φαινόμενο που δεν είναι συχνό στον αμερικανικό κινηματογράφο. «Βλέπεις» τους χαρακτήρες να ακούν και να σκέφτονται όταν παραμένουν σιωπηλοί, και εδώ φαίνεται η εμπειρία του Dano στην υποκριτική.

To Wildlife είναι μια προσεγμένη και απλή παραγωγή και γενικότερα υπάρχει μεγάλο ενδιαφέρον στον τρόπο που κυλάει στο σύνολο της η ταινία, ενώ όσο περνάει η ώρα εξελίσσεται με έναν ιδιαίτερο τρόπο.

Ο Dano αποδεικνύει ότι η θητεία του μπροστά από την κάμερα σπουδαίων σύγχρονων σκηνοθετών, όπως ο Paul Thomas Anderson και ο Denis Villeneuve, του έδωσε τα εφόδια για να μπορέσει να δημιουργήσει ένα αξιομνημόνευτα ατμοσφαιρικό και συναισθηματικά φορτισμένο ντεμπούτο, στο οποίο αποδομεί με επιτυχία τον μύθο της αγίας, αμερικάνικης οικογένειας, αποσπώντας ίσως την καλύτερη μέχρι στιγμής ερμηνεία της Μάλιγκαν.

Η ταινία είναι κάτι παραπάνω από ένα ψυχολογικό δράμα ενηλικίωσης του μικρού αγοριού. Προσεγγίζει με σπάνια ενσυναίσθηση την ανάγκη για μια γυναίκα εκείνης της εποχής να επανεφεύρει τον εαυτό της, να υποπέσει σε λάθη και να αναλάβει στο τέλος τις συνέπειες των επιλογών της.

Το «Wildlife» διαθέτει ιδιαίτερα προσεγμένο σενάριο που εστιάζει με τη μέγιστη δυνατή προσοχή σε όλους τους βασικούς χαρακτήρες.

Η τελευταία σκηνή της ταινίας είναι έξυπνη, υπέροχη και βουβά σπαραχτική. Είναι αναμφισβήτητο ότι ο Ντέινο είχε τις καλύτερες προθέσεις. Όμως ό,τι είδαμε δεν ήταν ούτε άγριο, ούτε γεμάτο ζωή. Τουλάχιστον όχι με τρόπο που δεν το έχουμε ξαναδεί.