Saint Laurent: Η Χρυσή Εποχή(2014)

(Saint Laurent)  Πρώτη προβολή: 11-12-2014

Έτσι θα έπρεπε να είναι οι βιογραφίες: να ρισκάρουν για να φωτίζουν. Ακόμα κι αν καψαλίζονται στην πορεία.

Όσα δεν καταφέρνει ο Μπονελό, παρασυρμένος συχνά από το άρτιο αισθητικά περιτύλιγμα της ταινίας, το πετυχαίνει ο Ουλιέλ με ένα βλέμμα του, μια ανεπαίσθητη κίνηση του κορμιού του, το αφοπλιστικό παιδικό χαμόγελο του κάθε φορά που ανακαλύπτει πως η ζωή βρίσκεται έξω από τους τέσσερις τοίχους του προυστικού δωματίου του μυαλού του.

Με αυστηρά κινηματογραφικούς όρους, η νέα ταινία είναι μια σκάλα πιο ενδιαφέρουσα σε όψη και φιλοσοφία από την προηγούμενη (η σύγκριση φυσικά αναπόφευκτη), ίσως επειδή ενδιαφέρεται κυρίως για τη δημιουργία ατμόσφαιρας και λιγότερο για τα πού, τα πώς, τα πότε και τα γιατί που ενίοτε μπορεί να γίνουν και βαρετά με την εγκυκλοπαιδικότητά τους.

Με μια γοητευτική αποδόμηση των κινηματογραφικών βιογραφιών, ο σταθερά αντισυμβατικός σκηνοθέτης του «Πορνογράφου» σερβίρει ένα φιλμικό ψυχοτροπικό, με πρωταγωνιστή του μια από τις πιο εμβληματικές φιγούρες του κόσμου της μόδας.

Είναι αποσπασματική, ονειρική, με αναφορές στον Προυστ και με χαρακτηριστικά λεπτομερή και οπτικά συναρπαστική ανασύσταση μιας εξίσου συναρπαστικής εποχής.

Το «Saint Laurent: Η Χρυσή Εποχή» του Μπερτράν Μπονελό εικονογραφεί τη ζωή του σχεδιαστή με τρόπο γοητευτικό αλλά επιφανειακό, ακόμη κι αν προσπαθεί να ξύσει κάτω από την επιφάνεια του μύθου του.

Μια εντελώς διαφορετική οπτική από την πιο συντηρητική προσέγγιση της προηγούμενης ταινίας. Όμοια και ο τρόπος αφήγησης της, αποτελεί μια σύγκριση του Saint Laurent του '76 με τον μετέπειτα άνθρωπο.

Η ανοικονόμητη βιογραφία εγκλωβίζεται στον ανυπέρβλητο κινηματογραφικό ναρκισσισμό και στην αφηγηματική φλυαρία της παρά τη φιλότιμη προσπάθεια του ταλαντούχου πρωταγωνιστή Γκασπάρ Ουλιέλ.

Αυτή η υπερβολή από φτερά και πούπουλα, σεξ ναρκωτικά και αλκοόλ, το μόνο που καταφέρνει είναι να δημιουργήσει ένα ηθελημένο αρτίστικο κιτς που ικανοποιεί μάλλον τον ναρκισσισμό του Μπονελό, παρά ερμηνεύει τον άνθρωπο-καλλιτέχνη και φαινόμενο Λοράν. Εξαιρετική, ωστόσο, η ερμηνεία του Γκασπάρ Ουλιέλ.

Αν και δεν θα δεις πολλή μόδα στην ταινία, το vintage μέρος και η ανασύσταση των 70's έχουν δουλευτεί σωστά, οι σκηνές στις disco αναδίδουν μια παρακμιακή νωχελικότητα πάνω από τα neon φώτα και το ξεφτισμένο glam, η επιλογή των τραγουδιών είναι σκέτο θαύμα (και καθόλου αναμάσημα) και η σκηνή της «μεταμόρφωσης» της Βαλέρια Μπρούνι Τεντέσκι από τον μόδιστρο συμπυκνώνει και σχολιάζει ευφυώς, μέσα σε ελάχιστα λεπτά, όλη τη φιλοσοφία της πολιτικής τού στιλ.