Μην Αφήσεις Ίχνος(2018)

(Leave No Trace)  Πρώτη προβολή: 10-11-2018

Το Leave No Trace είναι ένα φιλμ που για να το αφουγκραστείς πρέπει να το αφήσεις να σε παρασύρει μέσα του, στις σιωπές και στους ήχους του, στο λεπτό στρώμα μελαγχολίας που το καλύπτει, σε κείνη τη λυτρωτική, παρήγορη αίσθηση πως η αγάπη είναι πλασμένη για να σμιλεύει, να χαλκεύει και όχι να δυναστεύει, σαν έρθει η ώρα να αφεθεί ελεύθερη να αναζητήσει το δικό της δρόμο...

Φανταστική δουλειά από την Granik, η αφήγησή της σε κάνει να νιώθεις, να συμπάσχεις και να γίνεσαι συνοδοιπόρος των ηρώων της, όσο οι ίδιοι επίπονα και επίμονα προσπαθούν να ανακαλύψουν τους εαυτούς τους.

Το Leave No Trace είναι μια συγκινητική και σκληρά ρομαντική ταινία που κάθε της λεπτό είναι άξιο για να το απορροφήσεις, να το ξεζουμίσεις. Επενδυμένη με την κουλτούρα της κάντρι μουσικής και φιλοσοφίας ζωής, με τη βαρύθυμη μουντάδα της συμπεριφοράς που διακρίνει τους μεσαίους Αμερικάνους, αλλά και με το ήρεμα τονισμένο «πάθιασμα» τους, γλιστράει στα συναισθήματα του θεατή.

Το Leave No Trace είναι μια ταινία σπάνια. Όχι επειδή είναι τέλεια ούτε επειδή είναι καλλιτεχνικά αψεγάδιαστη. Κυρίως επειδή επικοινωνεί μια ιδέα που στις μέρες μας είναι σχεδόν ριζοσπαστική, πως η αγάπη, η καλοσύνη και η ευγένεια είναι στοιχεία βαθιά ριζωμένα στην ανθρώπινη φύση και το κάνει με τέτοια τρυφερότητα που κάνει τη θέαση της απολαυστική.

Η σκηνοθέτιδα με ευθύτητα και βραδυφλεγείς ρυθμούς βάζει σημαντικά θέματα, όπως την αντιπαράθεση φύσης-πολιτισμού και το τι σημαίνει «σπίτι», ρίζωμα. Έξοχη φωτογραφία, υπέροχοι ρόλοι και λειτουργικές αντιστίξεις, φυσικών τοπίων, χιονιού, δένδρων, που αντιστοιχούν με διακυμάνσεις ανθρωπίνων συναισθημάτων.

Η σκηνοθέτις αφηγείται, με ευαισθησία και λεπτότητα, τις διαδρομές μιας σχέσης πατέρα- κόρης, καθώς ζουν μια απομονωμένη και αντικοινωνική ζωή. Κατά ένα τρόπο η ταινία μοιάζει ως μια πολύ πιο εστιασμένη σε πρόσωπα εκδοχή της ταινίας Captain Fantastic του Matt Ross.

Χωρίς να γίνεται κάτι το φοβερά δραματικό στο φιλμ, η σκηνοθέτις καταφέρνει να διατηρεί το ενδιαφέρον. Η τέχνη της απογειώνεται όταν καθοδηγεί πατέρα και κόρη μέσα στα δάση του Όρεγκον. Ως θεατής αποζητάς τις στιγμές, που η οικογένειά τους αποτραβιέται από τα κοινά, γιατί τότε η ταινία γίνεται και πιο απολαυστική. Η σιωπή της φύσης, αναδεικνύει τους κώδικες συνεννόησης, που έχουν αναπτύξει Will και Tom. Και οι δύο γνωρίζουν πως ότι δρόμο και να διαλέξουν, θα μείνουν για πάντα ενωμένοι.

To Leave No Trace είναι μια προσεγμένη και απλή παραγωγή και γενικότερα υπάρχει μεγάλο ενδιαφέρον στον τρόπο που κυλάει στο σύνολο της η ταινία, ενώ όσο περνάει η ώρα εξελίσσεται με έναν ιδιαίτερο τρόπο.

Εξοπλιστείτε πρώτα με τη θέληση να δείτε κάτι που θα σας ανοίξει περισσότερα ερωτηματικά, παρά θα σας παρασχεθούν απαντήσεις, και εκμεταλλευτείτε την αφοπλιστική του ειλικρίνεια για μια εικόνα της Αμερικής που ίσως ακόμα και να μην την έχετε καν υπόψιν σας.

Ένα φιλμ που πάσχει στα πάντα, με πρώτο απ΄όλα το σενάριο και μετά από αυτό που οι γραμματιζούμενοι αποκαλούν κάρακτερ ντιβέλοπμεντ.