22 Ιουλίου(2018)

(22 July)  Πρώτη προβολή: 10-10-2018

Ο Γκρίνγκρας τολμά να ακουμπήσει την ακόμη νωπή πληγή της επίθεσης στη Νορβηγία και ξυπνά την «ενοχλητική πραγματικότητα», τονίζοντας ότι το φάντασμα του ναζισμού που πλανάται πάνω από την τραυματισμένη Ευρώπη είναι καταδικασμένο να χάσει από τις αξίες της δημοκρατίας και της ελευθερίας. Μακάρι να έχει δίκιο...

Το παρακολουθείς με σφιγμένο το στομάχι ως ένα άγριο θρίλερ, αλλά εκπέμπει στοχασμό για θέματα του σήμερα και είναι διεισδυτικά επίπονο συναισθηματικά.

H ταινία 22 July είναι δυνατή, προσφέρει μια πολύ δυνατή και ιδιαίτερη εμπειρία που έχει μεγάλο ενδιαφέρον, με καλές ερμηνείες και γενικά η ταινία είναι καλύτερη από τον μέσο όρο του είδους, αν και ήθελε το κάτι παραπάνω σε μερικά κομμάτια της.

Μια τυπικά καλή ταινία που βασίζεται σε ένα τόσο πρόσφατο μάλιστα συμβάν, που όμως από τη μέση και μετά ιδιαίτερα, ρίχνει χαρακτηριστικά στροφές ανακυκλώνοντας τον εαυτό της.

Why so boring?

Η σεναριακή προσαρμογή των αληθινών γεγονότων είναι εξαιρετικά άτολμη, οι περισσότερες ερμηνείες κάτω του μετρίου και στην καλύτερη περίπτωση μπορούν να χαρακτηριστούν αοστασιοποιημένες, συνολικά ο Γκρίνγκρας σε κάνει να απορείς γιατί μπήκε στην διαδικασία να γυρίσει αυτή την ταινία, προσφέροντας ένα άνευρο και εντελώς συμβατικό κατασκεύασμα που βασίζεται σε μια συνταρακτική ιστορία, την οποία αδικεί κατάφωρα.

Το '22 July' πάσχει απόλυτα από την απουσία οποιουδήποτε context, ο Greengrass καταγράφει τα γεγονότα όχι απλά σαν εξωτερικός παρατηρητής, αλλά σαν τυχαίος παρατηρητής. Δεν έχει απολύτως τίποτα να συνεισφέρει, πέρα από το να κοιτάζει σαν εξωγήινους του Νορβηγούς και την ψυχραιμία τους απέναντι στον τρόμο.

Στο «22 Ιουλίου», οι κινηματογραφικοί ήρωες είναι δύο: το αγόρι που έπαιξε με τον θάνατο κι ο ακροδεξιός δολοφόνος κι έχουν κι οι δυο ισόποση μεταχείριση. Κι αν το πρόβλημα με το νέο, αυτό, δράμα του Πολ Γκρίνγκρας, δεν είναι ιδεολογικό, είναι απλώς επειδή ολόκληρη η ταινία είναι τόσο κενή από δύναμη, που δεν αξιώνει ικανό ενδιαφέρον.