Ιστορία Έρωτα και Αναρχίας(1973)

(Love & Anarchy)  Πρώτη προβολή: 16-08-2018

Το προοδευτικό, ανατρεπτικό φιλμ «Μια Ιστορία Έρωτα και Αναρχίας» είναι ένα ισχυρό μήνυμα για την απειλή του φασισμού ή οποιουδήποτε ολοκληρωτικού καθεστώτος που μιλάει για τη μοίρα όλων αυτών που στάθηκαν αντιμέτωποι σε αυτά. Όντας ένα διαμάντι που ισορροπεί δεξιοτεχνικά ανάμεσα στην πολιτική τραγωδία και την ανατρεπτική κωμωδία αποθεώνει τελικά τον έρωτα ως την απόλυτη δύναμη ζωής.

Μια δεξιοτεχνικά γραμμένη, επίκαιρη πολιτική σάτιρα, αβίαστα ξεκαρδιστική και ταυτόχρονα γλυκά ρομαντική, στην οποία το πολιτικό καθήκον συγκρούεται με τη ζάλη ενός κεραυνοβόλου έρωτα.

Μπορεί αισθητικά και στιλιστικά να δείχνει την ηλικία της, αλλά, με το πικρό χιούμορ και την αγάπη της για υπερβολή, παγιδεύει όσο λίγες ταινίες την κοινωνικοπολιτική σύγχυση και το ανθρωπιστικό και αντιφασιστικό πάθος της δεκαετίας του '70, που ταξιδεύει μέχρι το σήμερα.

...με την Βερτμίλερ να χρησιμοποιεί το μπορντέλο ως ένα είδος μικρόκοσμου για να μας δώσει την κριτική της πάνω σε μια φασιστική χώρα όπου ο αληθινός έρωτας αναπτύσσεται στους χώρους του περιθωρίου (κάτι που σίγουρα θα άρεσε και στον Παζολίνι), χρησιμοποιώντας παράλληλα τους χώρους όχι μόνο του μπορντέλου (που θυμίζει λίγο πίνακες του Λοτρέκ) αλλά και της Ρώμης (με τους δρόμους και τα μνημεία της) για να αναπλάσει την αληθινή ατμόσφαιρα της εποχής, ατμοσφαιρική που τονίζει η φωτογραφία του Τζιουζέπε Ροτούνο και η μουσική του Νίνο Ρότα.

Ο αγρότης, το πορνείο και το οργιώδες ιταλικό ταμπεραμέντο. Σε επανέκδοση, η χειμαρρώδης ιλαροτραγωδία που ανέδειξε την Λίνα Βερτμίλερ και χάρισε στον Τζιανκάρλο Τζιανίνι το βραβείο ερμηνεία στις Κάννες.

Η Ιστορία Έρωτα Και Αναρχίας, έχει αρκετό έρωτα, κάμποση αναρχία, πολλή πίκρα και απελπισία, λίγο γέλιο, κι αυτό πικρό. Είναι η ταινία της Βερτμίλερ που την έκανε διεθνώς γνωστή και που ακόμη και σήμερα μπορεί να «μιλήσει» σε ένα κοινό που θα θελήσει να «ακούσει».

Με εμφανή τα σημάδια μιας αναμενόμενης γήρανσης σήμερα, η θέασή της παραμένει σε στιγμές απολαυστική και υπενθυμίζει το ισχυρό πολιτικό στίγμα του κινηματογράφου των '70s, ακόμη και μέσα από κατά βάση λαϊκές ιστορίες.

Ένα έργο μεγάλης πνοής, ένας ύμνος στην ελευθερία και μαζί ωδή στον έρωτα που βρίσκεται ξανά στην επικαιρότητα (το μήνυμα για την απειλή του φασισμού ή οποιουδήποτε ολοκληρωτικού καθεστώτος ακούγεται ακόμη πιο επιτακτικά σήμερα) αν και κάποιες ρυτίδες έχουν σημαδέψει την πάλαι ποτέ κρυστάλλινη αφηγηματικότητα της ταινίας.

Η σελιλοζική Γαβριέλα Ουσάκοβα των βετεράνων arthouseάδων και των απανταχού ανταρτών πόλης. Αρκετοί μπορεί να την πάρουν μάτι ως χαρακτηριστικά παλιακιά ή τσακλοκούδουνη σάρκα. Οι multiplexάδες που γουστάρουν Τζαλόνε να μην μπερδευτούν με την εθνικότητα, δεν θα τους κάνει τα γούστα.

Αυτός ο φτωχός συνδυασμός έρωτα και πολιτικής που έκανε αίσθηση στην εποχή του, σήμερα κουράζει και γίνεται εκνευριστικός εξαιτίας της επιτηδευμένα χαοτικής αφήγησης από μια καλλιτέχνιδα που μπέρδευε το σκηνοθετικό πάθος με το ουρλιαχτό.