Θηρία Χωρίς Πατρίδα(2015)

(Beasts of No Nation)  Πρώτη προβολή: 16-10-2015

H ταινία είναι ένα ταξίδι από την παιδική ηλικία μέχρι την "ενηλικίωση", δια πυρός και σιδήρου. Ο Agu είναι το "όχημα" του σκηνοθέτη για να μιλήσει στο θεατή, για να κάνει το σχόλιό του σχετικά με τα δεκάδες χιλιάδες παιδιά που εξαναγκάζονται να πολεμάνε σε διάφορους εμφυλίους, σε διάφορες χώρες. Θα σου δείξει με τον πιο ωμό τρόπο το πόσο εύκολο είναι να χειραγωγήσεις ένα παιδί. Πόσο εύκολο είναι να το κάνεις να σε ακολουθήσει πιστά αν έχεις έναν χαρισματικό αρχηγό και μια ελπίδα. Τη δύναμη της μάζας, της μουσικής και των ναρκωτικών στο πεδίο της μάχης.

Οι ερμηνείες και ειδικά αυτές των Attah και Elba, είναι παραπάνω από εξαιρετικές. Οι εικόνες που στήνει ο Fukunaga είναι ολοζώντανες και σκληρές όπως αναλογούν σε μια ιστορία γεμάτη θάνατο, πείνα, ναρκωτικές ουσίες και κατακρεουργημένη παιδική αθωότητα.

Το Beasts Of No Nation είναι άλλο ένα παράσημο στον Κάρι Φουκουνάγκα.

Η ταινία αξίζει το χρόνο σας, καθώς θα σας προβληματίσει για τη ζωής στις τριτοκοσμικές χώρες. Εκτός όμως από αυτό θα μπορείτε να απολαύσετε τη δουλειά ενός πολλά υποσχόμενου σκηνοθέτη που περιμένουμε ακόμα πολλά από αυτόν!

Το Beasts of No Nation είναι μια πολύ καλή δουλειά από τον άπειρο κινηματογραφικά Φουκουνάγκα, ο οποίος καταφέρνει να προκαλέσει συγκίνηση, να ευαισθητοποιήσει μέσα από τη σκληρότητα του θέματος της ταινίας, αλλά και να παρουσιάσει την εικόνα που θέλει για τον πόλεμο μέσα από μια προσεγμένη και καλά δομημένη ταινία.

Το Netflix επέλεξε να μην το παίξει συντηρητικά στην πρώτη του απόπειρα και κατά τα φαινόμενα δικαιώθηκε, παρουσιάζοντας μια ταινία ασφαλώς δύσκολη, σκληρή και ίσως, ενίοτε, υπέρ του δέοντος βίαιη για κάποιους, που ωστόσο ανταμείβει τον θεατή μένοντας μακριά από ευκολίες και αφελείς προσδοκίες εξιλέωσης.

Το Beasts of No Nation, εκτός της ταινίας που η Unicef οφείλει να προβάλλει σε κάθε ευκαιρία, είναι μια αιματηρά σημερινή, παγκοσμίου σήμανσης προβολή ενός φρικιαστικού φαινομένου που, σε συνδυασμό με την έξαρση του θρησκευτικού πολέμου τρομοκράτησης του δυτικού πολιτισμού (με σαφή ευθύνη και των ηγεσιών του τελευταίου), καθιστά την παρακολούθηση από συνειδητοποιημένους θεατές τουλάχιστον αναγκαία.