Η Οικογένεια Μπελιέ(2014)

(La Famille Belier)  Πρώτη προβολή: 11-06-2015

Το τέλος συναισθηματικό, σε όλους μιλάνε οι αισθήσεις. Η συναισθηματική ωρίμανση του κοριτσιού είναι αυτή που την καθοδηγεί για να δείξει το σωστό δρόμο αποδοχής και από τους άλλους.

Άλλοτε στα χωράφια του δράματος και άλλοτε της κωμωδίας, η «Οικογένεια Μπελιέ» διατηρεί σταθερό κινηματογραφικό βήμα, αφενός προσηλωμένη σε μια γλυκόπικρη ιστορία ενηλικίωσης και αφετέρου σχολιάζοντας διακριτικά θέματα που αφορούν τη διαφορετικότητα, τους οικογενειακούς δεσμούς, την παράδοση και τις καινούργιες ιδέες.

Με το θέμα της ενηλικίωσης να προεξέχει, την εναλλαγή ανάμεσα στο δράμα και την κωμωδία να γίνεται δημιουργικά και με αρκετή έμπνευση, τους χαρακτήρες να είναι το λιγότερο οικείοι και σαφώς ικανοποιητικά δομημένοι, η «Οικογένεια Μπελιέ» δεν παραδίδεται ποτέ σε ιδεολογήματα, ευφυολογήματα, ευχολόγια μα κυρίως σε κανένα επικίνδυνο διδακτισμό. Αντ' αυτού καθίσταται μία ευχάριστη ταινία για την οικογένεια, με μία έξυπνη ιστορία, με τα κλισέ της στις δύσκολες στιγμές, αλλά και με πινελιές αληθινής συγκίνησης και αρκετά έξυπνου χιούμορ.

Οικογενειακή γαλλική κωμωδία με όλα τα απαραίτητα συστατικά, αστεία, τρυφερή και γλυκιά, μιλά για τα εφηβικά διλήμματα αλλά και των γονιών στο να μπορέσουν να αποδεχτούν ότι το παιδί τους μεγαλώνει και πρέπει να το αφήσουν να ανοίξει τα φτερά του. Έξυπνο απενοχοποιημένο χιούμορ για το πρόβλημα κώφωσης της οικογένειας, δίνει παράλληλα ένα μικρό μάθημα ζωής και κεφιού.

Ο Λαρτιγκό πετυχαίνει ένα υπόδειγμα ισορροπίας ανάμεσα στο χιούμορ, την αμεσότητα, την τρυφερότητα, τη δροσιά και τη συγκίνηση. Αποφεύγει να εκμεταλλευτεί άγαρμπα την ιδιαιτερότητα των ηρώων του, αλλά επενδύει σοφά, τόσο με το σενάριο όσο και με τη χρήση (ή απουσία) του ήχου στην ταινία, εναλλάξ κωμικά ή δραματικά, στα αποτελέσματα που έχει στους γύρω ο κώδικας επικοινωνίας των μελών της οικογένειας.

Ιδανικός συνδυασμός χιούμορ, δράματος, συγκίνησης που σίγουρα βοηθάει πολύ στην επικοινωνία της ταινίας με τον θεατή αλλά και προσφέρει μια ευχάριστη εξόρμηση στον κινηματογράφο, όπως ακριβώς θα έπρεπε να ήταν το σωστό θερινό σινεμά, μακριά από τις φτηνές, τραβηγμένες από τα μαλλιά και, τελικά, προσβλητικές «γαλλικουριές».

Ο Ερίκ Λαρτιγκό χειρίζεται περίφημα τους χαρακτήρες, την πλοκή, τον ανάμεικτο τόνο και την εκφραστική δύναμη της νοηματικής, κυρίως γιατί δεν περιορίζει το ζευγάρι των γονιών στην αναπηρία αλλά τους τοποθετεί σε μια ενεργή στάση ζωής, με ενδιαφέροντα, σπαρταριστό σεξουαλικό drive (εξαιρετικά αστεία η σκηνή όπου η κόρη πρέπει να μεταφράσει στον γιατρό πώς η επαφή τους έχει επιδεινωθεί για τεχνικούς λόγους), φιλοδοξίες και πολλή ενέργεια.

Ακόμη κι αν ακολουθεί κατά γράμμα τους κανόνες μιας δραμεντί φτιαγμένης για το μεγάλο κοινό, ακόμη κι αν θυσιάζει μερικά πράγματα για εύκολα, ηχηρά γέλια, δεν μπορείς να αγνοήσεις πως η συνταγή λειτουργεί και πως η ταινία του Λαρτιγκό σε συγκινεί και σε διασκεδάζει, αποκαλύπτει μια ταλαντούχα νεαρή πρωταγωνίστρια στο πρόσωπο της Λουάν Εμερά και κρατά την καρδιά της στο σωστό μέρος, ακόμη κι αν σκοντάφτει σε μερικά αφηγηματικά και συναισθηματικά κλισέ στην πορεία.

Γλυκόπικρη κομεντί, που παρά το θέμα της δεν εκβιάζει το συναισθηματισμό του θεατή και που όμως μοιάζει ανολοκλήρωτη και ώρες – ώρες εκτός στόχων. Δεν είναι κακή η ταινία, κάτι όμως της λείπει για να ανέβει ένα κλικ παραπάνω. Στα θετικά ότι δεν ξεπέφτει σε τραβηγμένες μελό καταστάσεις, κάτι που θα μπορούσε να γίνει πανεύκολα δοθέντος του σεναρίου της.

Συμπαθητική, πρωτότυπη και απολαυστική μέχρι το ανόητο φινάλε, που ακολουθεί την πεπατημένη του μελοδράματος.