Η Άλλη Μποβαρί(2014)

(Gemma Bovery)  Πρώτη προβολή: 20-11-2014

Μια αξιόλογη ταινία, που έχει έξυπνο σενάριο, ενδιαφέροντες χαρακτήρες και ισορροπεί με επιτυχία ανάμεσα στον ερωτισμό και το πάθος των νέων, τη φαντασιοπληξία των μεγαλύτερων, το χιούμορ και την σύγχρονη κριτική ματιά στη γυναίκα και τις σχέσεις.

Διαστρέβλωση του κλασικού μυθιστορήματος, αισιοδοξεί με χιούμορ και ρομαντισμό να το μεταφέρει στη σύγχρονη εποχή, προβάλλοντας την διαχρονικότητα των συναισθημάτων και το ταμπεραμέντο της μοιραίας γυναίκας. Και το πετυχαίνει.

Ένας απολαυστικός, στιλάτα κωμικός και αφοπλιστικά εκφραστικός Φαμπρίς Λουκινί οδηγεί με ερμηνευτική χάρη μια ίντριγκα που δανείζεται από το μυθιστόρημα, αυτοσχεδιάζει κι επιστρέφει σε αυτό για να δοκιμάσει (άλλοτε με σοβαρότητα και άλλοτε με ειρωνεία ) τις δια­χρονικές αντοχές μιας αρχετυπικής ιστορίας. Δουλεύοντας με ανάλογη –αλά Πατρίς Λεκόντ– κομψότητα, η Αν Φοντέν («Nathalie...», «Coco Before Chanel» ) διατηρεί σχεδόν μέχρι τέλους τη δέουσα ισορροπία κωμωδίας και δράματος, η οποία αν και «γέρνει» επικίνδυνα στην τρίτη πράξη, αποκαθίσταται θριαμβευτικά στο ντελικάτα γλυκόπικρο, σαρκαστικό φινάλε.

Ακόμη κι αν γνωρίζετε, αγαπάτε ή θυμάστε καλά το πρωτότυπο κλασικό έργο, η φρεσκάδα και ο ελαφρύς τόνος αυτής της «αναπάντεχης» διασκευής θα σας εκπλήξει ευχάριστα.

Η «Άλλη Μποβαρί» δεν έχει το βάθος και τη σοβαρότητα που ίσως να περιμένει κανείς από ένα έργο το οποίο συνδέεται τόσο στενά με ένα κλασικό μυθιστόρημα, είναι ωστόσο απολύτως ικανοποιητική ως ανάλαφρη, καλοπαιγμένη ψυχαγωγία.

Η πιπεράτη και υπόγεια εμμονική ματιά του Φαμπρίς Λικινί (πάντα έξοχος στο κωμικό timing), ο οποίος υποδύεται τον παρατηρητή/φούρναρη, βοηθάει την έμπειρη σκηνοθέτη Αν Φοντέν να κεντήσει την πιο ανάλαφρη κομεντί της, με την Τζέμα Άρτερτον, την Ταμάρα Ντρου του Στίβεν Φρίαρς, αισθησιακή ως άλλη Μποβαρί με ονοματεπώνυμο, ασύμφορη σύζυγο και τόσο δροσερά στιγματισμένη από τη μυθιστορηματική, και με άλλο τρόπο μοιραία, προκάτοχό της.

Η έμπειρη στην μελέτη, την ανάλυση και την προβολή στο εκράν ζορισμένων γυναικείων προσωπικοτήτων, σκηνοθέτις Anne Fontain, εδώ με ηλιόλουστη στο ξεκίνημα, που μουνταίνει στην πορεία, διάθεση, χρησιμοποιεί μια ιδιαίτερα διαδεδομένη περσόνα, για να αναπτύξει την δική της βερσιόν, που ως κατηγοριοποίηση, θα μπορούσε να ανήκει σε περισσότερα του ενός genre: ρομαντικό, κωμικό, δραματικό.

Πρόκειται για ένα διασκεδαστικό, σκανδαλιάρικο και έξυπνο φιλμ που σε κάνει να γελάς με τη ψυχή σου.

Κλείσιμο ματιού στους λάτρεις της λογοτεχνίας, χωρίς βάθος ή καλλιτεχνική συνέπεια - μόνο χάζι στην ερμηνεία του Λουκινί και τις καμπύλες της Αρτερτον.

Αν και καλούμαι να το παρακολουθήσω ως μια hip μεταερμηνεία του Γάλλου συγγραφέα, όσο καλογυρισμένο και στρωτό κι ας είναι, μια υποψία «δηθενιάς» που το διέπει σε σύνολο, με απομακρύνει από το να το πάρω στα σοβαρά, πόσο μάλλον να το θεωρήσω ως πνευματικό παιδί ενός από τα αριστουργήματα της παγκόσμιας λογοτεχνίας.