Τζόκερ(2015)

(Wild Card)  Πρώτη προβολή: 12-03-2015

Ατέλειωτες σκηνές τζόγου και ξύλου, ατάκες που καίγονται πολύ πριν το 21, χάρτινοι χαρακτήρες που πιστεύουν ότι πλάθουν χαρακτήρες, μερικά αχρείαστα cameos από την Χόουπ Ντέιβις και τον Στάνλεϊ Τούτσι και μια επιεικώς γελοία (όχι με την καλή έννοια) σκηνή ευνουχισμού – με ψαλίδι! - που θα μπορούσε να ήταν ακριβώς στο σημείο που έρχεται η «σωτήρια» στροφή προς ένα ξέφρενο fun, αλλά που ακόμη και αυτή χάνεται μέσα σε μια ταινία που ακόμη και οι φανατικοί του Στέιθαμ δεν θα νοίκιαζαν ούτε... από το video club.

Το αποτέλεσμα είναι μια αναποφάσιστη περιπέτεια, που δεν καταφέρνει να ανανεώσει τη μονοδιάστατη κινηματογραφική περσόνα τού «τραβάω άσους - μοιράζω μπουνιές - ρίχνω cool ατάκες» Τζέισον Στέιθαμ.

Το «Τζόκερ» το μόνο ενδιαφέρον που θα μπορούσε να προκαλέσει θα ήταν ως πείραμα που θα εξακρίβωνε σε ποιο χρονικό σημείο ο θεατής, ακόμα κι ο πιο ευγενικός ή υπομονετικός, ξεσπάει σε μπινελίκια, συνειδητοποιώντας ότι τον εξαπάτησαν κυνικά.

Οι λάτρεις των ταινιών του Στάθαμ θα απογοητευτούν από την έλλειψη μπόλικης δράσης. Από την άλλη όσοι επιθυμούν κάτι περισσότερο βλέποντας ορισμένα καλά στοιχεία θα μείνουν εξίσου απογοητευμένοι από τη γραμμική εξέλιξη από τη μέση και πέρα.

Λίγο φλύαρο το σενάριο, για το στυλ του Στέιθαμ, αλλά έχει σωστές μάχες και... χριστουγεννιάτικο περιβάλλον. Δεν βαριέσαι. Το θέμα είναι πως η ταινία είναι καλή, θεαματική και σέβεται το κοινό της. Εγώ το γλέντησα...

Το πρόβλημα στην ταινία δεν είναι ότι ο Στέιθαμ καλείται να υποκριθεί περισσότερο από ό,τι τον έχουμε συνηθίσει, αλλά το ότι έχουμε ένα θηρίο που βρυχάται σε μια ταινία που η δράση της όχι μόνο έρχεται δεύτερη, αλλά πιο κομπάρσα κι από τους κομπάρσους.

Οι μερικές άνευρες ατάκες του Στέιθαμ προδίδουν τις αδυναμίες μιας παραγωγής που τραβά λάθος φύλλο, καθώς αδυνατεί να ενσωματώσει βασικά κομμάτια της πλοκής σε ένα ετερόκλητο σύνολο.

Το «Wild Card» θα το πρότεινα μόνο για κάποια μικρή ομάδα αφοσιωμένων οπαδών του Statham που ακόμα και αυτοί μάλλον θα βαριόντουσαν στα μισά του έργου.

Το Wild Card είναι μια ταινία με μόλις 2-3 καλές σκηνές, που όπως λένε «από το ένα αυτί μπαίνει από το άλλο βγαίνει», σε μια προσπάθεια που πιθανότατα ούτε ο ίδιος ο Statham να θυμάται μετά από λίγο καιρό.

Το Wild Card δεν έχει να παραδώσει τίποτα άλλο εκτός από λίγο καλό Statham και πολλά cameo.