Η Αίσθηση Του Έρωτα(2011)

(Perfect Sense)  Πρώτη προβολή: 26-04-2012

Το μόνο που θα σου πω είναι πως ο David Mackenzie έρχεται και ανοίγει τις κουρτίνες, σε βγάζει από τα σκοτάδια σου και σου λέει να κοιτάξεις στο φως.

Αναμφισβήτητα μία ταινία που δεν πρόκειται να αρέσει σε όλους, εξ' ίσου αναμφισβήτητα όμως μοναδική σαν αποτύπωμα όταν της αφεθείς.

Με δύο ερμηνείες μάλλον off beat (αλλά πάντως δεν χορταίνω να βλέπω την Εύα Γκριν), ενδεχομένως κατά παραγγελία από Γκριν και ΜακΓκρέγκορ, την αίσθηση του υπόγειου θρίλερ να υποφόσκει όπως σε όλα του σχεδόν τα φιλμ, θα σε ικανοποιήσει αφηγηματικά με την συναισθηματική της (αν και αμέτοχη) ματιά, τον άμεσο τρόπο κινηματογράφησης και συνταιριασμού της θλίψης με την απώλεια της οσμής, της βουλιμίας με την απώλεια της γεύσης, την οργή με την απώλεια της ακοής και την αγάπη με την απώλεια της όρασης.

Ατμοσφαιρική αλλά όχι απόλυτα ολοκληρωμένη απόπειρα συνένωσης ερωτικής ιστορίας και μελλοντολογικής αλληγορίας.

Το τελικό αποτέλεσμα παρά την σημαντική υποστήριξη του δημιουργού στα θέματα των σκηνικών, του φωτισμού και των λήψεων κινείται στα όρια μιας ενδιαφέρουσας τηλεοπτικής ταινίας.

Η ταινία δεν στερείται έντασης, κάθε άλλο. Ο Μακένζι τρέχει την κάμερα, κόβει έξυπνα, τολμά με τον ήχο, κινηματογραφεί τους ηθοποιούς του στα κόκκινα. Κάτι όμως φρενάρει την τελική απογείωση. Δεν υπάρχει αυτή η μαγική στιγμή που αναγάγει μία καλή ταινία σε μία σπουδαία ταινία.

Το εγχείρημα του Βρετανού σκηνοθέτη Ντέιβιντ Μακένζι σκοντάφτει σοβαρά πάνω στον μόνιμο ζόφο της Έβα Γκριν και στην αδικαιολόγητη αποστασιοποίηση του Γιούαν ΜακΓκρέγκορ, οι οποίοι ακυρώνουν τον προσδοκώμενο λυρισμό.

Είναι μια ιδέα που το σενάριο του Δανού Κιμ Φουπζ Αάκεσον δεν καταφέρνει να της δώσει μια πειστική, σοβαρή μορφή ούτε στην πλοκή ούτε στην ουσία της και ο Ντέιβιντ Μακένζι που μας έδωσε το πολύ ενδιαφέρον Νεαρός Αδάμ (και το συμπαθές Ημερολόγιο ενός Ρομαντικού Ηδονοβλεψία) αδυνατεί να το σώσει, παρά τον ατμοσφαιρικό, ελεγειακό τόνο που καταφέρνει παρέα με τον φωτογράφο του και τη μουσική επένδυση.

Χωρίς την έξοδο κινδύνου του χαβαλέ και του «φάτε μάτια ψάρια» που συνήθως προσφέρει μια χολιγουντιανή υπερπαραγωγή... καταστροφολογίας, αυτό το κατά φαντασίαν αλληγορικό, «κουλτούρα να φύγουμε», υπαρξιακό δράμα, γίνεται υποφερτό με το ζόρι.

Ένα ρομάντζο αναισθησίας που δεν αναφλέγεται ποτέ, σε κανένα του σημείο, αποσπώντας έτσι ως μοναδικό του τρόπαιο, την αδιαφορία του θεατή...