Εκεί Που Χτυπά Η Καρδιά Μου(2011)

(This must be the place)  

Το φινάλε της ταινίας είναι κάπως ασύνδετο με τον κυρίως κορμό, αλλά η ευτυχής γνωριμία του Πεν με τον Σορεντίνο πριν από μερικά χρόνια στο Φεστιβάλ των Καννών, όταν ο Αμερικανός ηθοποιός ήταν πρόεδρος της κριτικής επιτροπής και ο Ιταλός σκηνοθέτης διαγωνιζόταν με το Divo, απέδωσε με μια ταινία που δεν μοιάζει με καμία, γεφυρώνοντας το Παρίσι Τέξας με την κόλαση του Άουσβιτς και τη μακρόσυρτη ενοχή ενός ανώριμου ρόκερ με την ευρύτερη έννοια των οικογενειακών δεσμών.

Η αβάστακτη ελαφρότητα της pop κουλτούρας και η φυγόδικη Ιστορία δίνουν ραντεβού στο μεταμοντέρνο Νέο Κόσμο, εκεί όπου οι στρατευμένοι μπαμπάδες λείπουν στον πόλεμο, στο κρυμμένο πια από τη δημοσιότητα Αφγανιστάν, και τα παιδιά μαθαίνουν μουσική από διασκευές.

Ο Πάολο Σορεντίνο μακιγιάρει τον Σον Πεν, πακετάρει τις αποσκευές του και τον στέλνει σ' ένα road trip αναζήτησης των χαμένων χρόνων, χαμένων ανθρώπων, χαμένων ευκαριών. Το μόνο που δεν του έχει πει: που πάει.

Μερικά είναι συναρπαστικά και το ταλέντο του Σορεντίνο περισσεύει, όμως αυτή η ιστορία ενός προβληματικού ροκ σταρ που επιστρέφει στην Αμερική αναζητώντας το ναζί εγκληματία πολέμου που χρόνια πριν βασάνισε τον πατέρα του, μοιάζει τελικά άσκοπη, άστοχη και, το χειρότερο, άψυχη.

Η τόσο ακριβής ταύτιση του φανταστικού ήρωα του Σορεντίνο με τον Ρόμπερτ Σμιθ των Cure, από τη μία, μοιάζει με σχόλιο πάνω στην καταθλιπτική πραγματικότητα της pop κουλτούρας. Η γεωγραφική Οδύσσεια αυτογνωσίας, από την άλλη, σπάει την όποια πυξίδα κατεύθυνσης, κυρίως εξαιτίας της υπερβολικά γραφικής απεικόνισης ενός freak show χαρακτήρων, οι οποίοι μετατρέπουν τον ήρωα σε μια απλά αξιοθρήνητη φιγούρα.

Η ταινία του Paolo Sorrentino καταφέρνει σχεδόν σε τέλειο βαθμό να συνδυάσει την εσωτερική αλλαγή με το πολύχρωμο εξωτερικό περιβάλλον, και την Ευρώπη με την Αμερική.

Ένα γοητευτικό, εκκεντρικό road movie από ένα δεξιοτέχνη δημιουργό, με μια αναπάντεχη ερμηνεία από τον Σον Πεν...

Το "THIS MUST BE THE PLACE " είναι ένα δυνατό φιλμ.

Άλλοτε θα γελάσετε, σε άλλα σημεία θα δακρύσετε αλλά το τελικό συμπέρασμα είναι ότι είναι μια ταινία που όπως και να'χει δεν είναι απογυμνωμένη από συναισθήματα στα πλαίσια μιας ''ουδετερότητας'', σε κάνει να αισθάνεσαι.

Έχουμε να κάνουμε με μία αρκετά καλή ταινία πάλης με εσωτερικούς δαίμονες, που άπαξ και ξεδιπλωθεί μπροστά στα μάτια του καθενός, δεν θα περάσει απαρατήρητη.