Το Δέρμα που Κατοικώ(2011)

(La piel que habito)  Πρώτη προβολή: 20-10-2011

Είναι ένα συναρπαστικό υβρίδιο απ' τις ταινίες που αναστενάζουν με λυτρωτική ανακούφιση μετά από μια ιδιαίτερα σκληρή διαδρομή, από τα μελοδράματα που γλυκοκοιτάζουν την camp πλευρά του Χόλιγουντ και από τα transformation movies που γυροφέρνουν την ψυχή του πρωταγωνιστή, για να τον αφήσουν να συμφιλιωθεί με την καινούργια του ταυτότητα, αφού έχουν πέσει οι τίτλοι τέλους.

Γεμάτο χιούμορ και βίαιο δράμα, απόγνωση κι ελπίδα, με ψυχολογικά σοκ και αξεπέραστες εικόνες, το «Δέρμα που κατοικώ» δεν είναι η πιο «φιλική» και εύκολη ταινία του Αλμοδόβαρ, αλλά ίσως είναι αυτή που εξηγεί καλύτερα γιατί είναι ένας αληθινά σπουδαίος καλλιτέχνης.

«Το δέρμα που κατοικώ», είναι όπως όλες οι ταινίες του, προκλητική, εριστική, τρομακτική και τρομοκρατική, αποκαλυπτική, συγκινητική, αισθησιακή, αρρωστημένη, μυστικιστική, κωμικοτραγική, βίαιη, πρωτοποριακή, ακραία, cult και ταυτόχρονα mainstream, λυτρωτική...

Για να καταφέρει να πλάσει αυτή την μοναδικά αυθεντική ιστορία, ο Ισπανός σκηνοθέτης δανείζεται μικρά «ποσά» από την μισή ιστορία του φανταστικού. Σε αυτήν προσθέτει την πάντα μοντέρνα του αφήγηση κι οπτική, την εμπλουτίζει με μικρές σκηνές ανθολογίας, άφθονο νουαρικό μυστήριο κι ανατροπές, ειρωνεία, σουρεαλισμό και το αποτέλεσμα είναι ένα σινεφίλ δράμα που θα μπορούσε να είναι η πιο μοντέρνα ταινία, πχ, του 1950.

Στο «The Skin I Live In» έχουν θέση οι σταθεροί προβληματισμοί του Pedro πάνω σε θέματα σεξουαλικότητας και σχέσεων των δύο φύλων. Όμως εδώ είναι πιο έντονος (και ενδιαφέρων) ο προβληματισμός του Almodovar πάνω στην αίσθηση που όλοι μας έχουμε βιώσει κάποια στιγμή... την ανάγκη να αλλάξουμε το "δέρμα" μας, την εικόνα μας προς τα "έξω", ενώ την ίδια στιγμή "μέσα" μας παλεύουμε να κρατήσουμε αναλλοίωτη και άφθαρτη την ψυχή και τα πιστεύω μας.

Χωρίς να είμαι εντυπωσιασμένος από το γεγονός (θεωρώ πως η μεγάλη του δύναμη είναι τα χιουμοριστικά μελοδράματα), δεν μπορώ να αρνηθώ πως έχουμε μια καλή ταινία με ρυθμό και έναν Αντόνιο Μπαντέρας που είκοσι χρονια μετά βρίσκεται και πάλι δίπλα στον σκηνοθέτη που τον ανέδειξε.

Πολύ καλή προσπάθεια απ'τον Almodovar καταφέρνοντας να αναμείξει διάφορα είδη αλλά διατηρώντας το προσωπικό του στυλ και κρατώντας μέσα στην θρίλερ ατμόσφαιρα, μια αίσθηση παραμυθιού, μελαγχολίας και εσωτερικής έντασης.

Μια ταινία, από αυτές που συζητιούνται για πολύ ώρα μετά την προβολή της και προκαλούν αίσθηση, το Δέρμα που κατοικώ είναι από εκείνες που σπανίζουν στις μέρες μας και αν και επαναλαμβάνω αρκετά νοσηρή σαν ιδέα, είναι πανέξυπνη και είναι δεδομένο ότι θα αφήσει τον θεατή με το στόμα ανοιχτό.

Ένα φιλμ με πλούσια σεναριακή πλοκή και ένταση που κορυφώνεται με καλά προσχεδιασμένο σασπένς.

Σασπένς, επίσης, δεν υπάρχει δράμι. Όλα κυλάνε με μια εκνευριστική νωθρότητα, με μια κλινική καθαρότητα που υποτίθεται ότι αίρεται από την αλμοδοβαρική αισθητική και τα σουρεάλ στοιχεία των καταστάσεων.