Στρουμφάκια(2011)

(The Smurfs)  Πρώτη προβολή: 08-09-2011

Είναι σαν να βλέπεις κάτι ανάμεσα στον «Garfield» και τον «Αλβιν» με αχρείαστο τον ταλαντούχο Νιλ Πάτρικ Χάρις (πότε θα του δώσουν ένα ρόλο που αρμόζει στο εύρος των δυνατοτήτων του;), ένα δεύτερο μέρος που ξεχειλώνει με πρόσθετες βινιέτες στρουμφοπεριπετειών και μοναδικό ατού ένα 3D που θα κάνει τα πεντάχρονα να αγαπήσουν για πάντα τα πλάσματα του Πεγιό.

Κατά τα άλλα τα κλισέ κάθε στουντιακής οικογενειακής ταινίας μαζί με την αναπόφευκτη εξιδανίκευση της οικογενειακής ζωής είναι εδώ, η γκρίζα διαφήμιση από ένα σημείο κι έπειτα οργιάζει (τα συλλυπητήρια μας στους γονείς, που θα πρέπει να υπομείνουν τα καταναλωτικά αιτήματα των μπόμπιρων κατά το γυρισμό στο σπίτι) ενώ ο Neil Patrick Harris απλώς υποδύεται τη γλάστρα δίπλα στους animated μπλε πρωταγωνιστές.

Σίγουρα ο χαρακτηρισμός «δεν ήταν και τόσο χάλια», δεν είναι politically correct όμως στη συγκεκριμένη περίπτωση είναι ο ενδεδειγμένος.

Όλα στοχεύουν, η ιστορία να γίνει "πιστευτή" σ΄ένα κοινό κάτω των 11. Βλέπεται ευχάριστα από παιδιά που εύκολα ενθουσιάζονται και ταυτίζονται από παραμυθένιους χαρακτήρες.

Το σενάριο είναι σε μεγάλο βαθμό αδιάφορο, στερείται έμπνευσης, αλλά και μιας ικανοποιητικής αίσθησης του χιούμορ, αδυνατώντας να αναπαράγει το συναίσθημα που προκάλεσαν τα Στρουμφάκια τη δεκαετία του '80, οπότε και κέρδισαν εκατομμύρια μικρούς λάτρεις.

Το σενάριο το έχετε ξαναδεί σε χίλιες ακόμα μορφές. Πάντα, όμως, σε αμερικανική «πατάτα» τύπου Ο Άλβιν και η Παρέα του. Δεν με απάλυναν ούτε καμιά-δυο έξυπνες χιουμοριστές ατάκες, ούτε η έξυπνη τεχνολογικά ανακατασκευή του Στρουμφοχωριού, ούτε... μα δεν έχει και κάτι άλλο καλό! Πόσο μάλλον, που έπρεπε να αντέξω να βλέπω την φάτσα του Neil Patrick Harris, υποψήφιου για το Χρυσό Βατόμουρο αυτής της χιλιετίας!