Νερό Για Ελέφαντες(2011)

(Water for Elephants)  Πρώτη προβολή: 16-06-2011

Ο Κριστόφ Βαλτζ προσπαθεί και ως ένα σημείο καταφέρνει ν' αποδώσει με ποικιλία και ξεσπάσματα έναν βαθιά ανασφαλή κι εκρηκτικά βίαιο χαρακτήρα, ενώ οι υπόλοιποι παραμένουν μονοδιάστατοι από την αρχή ως το τέλος μιας ταινίας αισθηματικής και μελοδραματικής, φωτισμένης με μια κόντρα χρυσής νοσταλγίας, στο φόντο της καταρρακωμένης από το κραχ Αμερικής.

Δυστυχώς όμως, η αφήγηση του Ρίτσαρντ Λαγκραβενίζ γέρνει περισσότερο στο μελόδραμα παρά στο στιβαρό δράμα. Υπεύθυνη και η σκηνοθεσία του Φράνσις Λόρενς που υποκύπτει στο γυαλιστερό και στο στημένο, μην επιτρέποντας στη λάσπη, τον ιδρώτα, τη βρώμα του τσίρκου να προσδώσει τη δική της γοητευτική αλήθεια και να απογειώσει τη δραματουργία.

Ο Ρόμπερτ Πάτινσον δοκιμάζει να δει αν υπάρχει κινηματογραφική ζωή μετά το Twillight και καταλήγει στο τσίρκο, να κουβαλά Νερό για Ελέφαντες (Water for Elephants), με τρύπιο κινηματογραφικό κουβά σε αυτό το άνευρο ρομάντζο του Φράνσις Λόρενς.

Οι πρωταγωνιστές της ταινίας είναι αρκετά καλοί ενώ αυτός που ξεχωρίζει είναι ο Christoph Waltz ως διευθυντής τσίρκου που παίζει πολύ καλά τον αυταρχικό σύζυγο και διευθυντή. Το "Νερό για Ελέφαντες" πραγματικά αξίζει την προσοχή σας.

Το ερωτευμένο ζεύγος υποδύονται οι Robert Pattinson και Reese Witherspoon. Ο πρώτος δίνει μια ερμηνεία εσωτερική, πιο μεστή τόσο από τον βαμπιροπρίγκηπα του «Twilight» - τον βοηθά και το κείμενο-, όσο κι από το 'οργισμένο νιάτο' του «Remember Me». Το καλό για αυτόν είναι ότι, εν αντιθέσει με το μέσο it boy, δείχνει τη θέληση να πάρει πιο σοβαρά την καριέρα του. Για όσους δεν το ξέρουν έχει συμφωνήσει να πρωταγωνιστήσει στο επερχόμενο «Cosmopolis» του David Cronenberg. Η Witherspoon καλείται να υποδυθεί ένα πλάσμα εξωτικό και απλησίαστο, μια νεράιδα που βρέθηκε κατά λάθος στον παρακμιακό αυτό θίασο. Το παρουσιαστικό της δεν την βοηθά. Αποκλίνοντας όμως σημαντικά από τη συνήθη νευρική και υπεροπτική περσόνα, διαβάζει τον χαρακτήρα της ως ένα πλάσμα που προσεγγίζει πρόσωπα και καταστάσεις με διακριτικότητα και κατανόηση και πετυχαίνει την αποστολή της.

Εν κατακλείδι, ένιωσα ότι βλέπω απλά ένα ακαδημαϊκά γυρισμένο ρομάντζο εποχής με τη κλασική χολιγουντιανή συνταγή για να αρέσει σε όλους. Κάποιες ερμηνείες και λίγο το χιούμορ το σώζουν απ'το να χαρακτηριστεί μεταμφιεσμένο Aρλεκιν. Όχι ακριβώς μέτριο αλλά συνηθισμένο και ανά σημεία 'λίγο' όπως κάθε καλή τηλεταινία που θα πετύχεις τα κυριακάτικα μεσημέρια.

Τα προβλήματα του Water for Elephants είναι κυρίως προπαρασκευαστικά, στο casting, στην σεναριακή ανάπτυξη των χαρακτήρων αφού τεχνικά η ταινία είναι πραγματικά εξαιρετική με πολύ καλή σκηνοθεσία και ερμηνείες από το σύνολο των παραγόντων της. Μπορεί το ρομαντικό κομμάτι της ταινίας να είναι εντελώς αποτυχημένο αλλά το ανθρώπινο, η σχέση του Jacob με τους υπόλοιπους υπαλλήλους του τσίρκου, με τα ζώα και κυρίως την αγαθή ελεφαντίνα Rosie, ακόμα και η ζωή ενός τέτοιου είδους τσίρκου την εποχή εκείνη, είναι, ίσως όχι πρωτότυπη, αλλά σίγουρα άκρως ενδιαφέρουσα και άρτια εκτελεσμένη.

Δεν είναι ένα σπουδαίο φιλμ αλλά ένα καλοφτιαγμένο, που αξίζει τα λεφτά του για την ψυχαγωγία του κοινού. Η παλιομοδίτικη πλευρά του λειτουργεί θετικά.

Δεν μπορούμε να αρνηθούμε ότι είναι μια πολύ εύπεπτη ταινία. Διαθέτει καλές ερμηνείες από τις δύο ανδρικές παρουσίες, τον Πάτινσον, που μετά το καλό «Remember me» αποδεικνύεται αξιόλογος ερμηνευτής, και τον βραβευμένο Βαλτζ, και τελειώνει με αρκετά συγκινητικό τρόπο (ικανοποιητικό για τους λάτρεις του είδους), δηλαδή απλώς μία ατάκα από τον Χολ Χόλμπρουκ («Into the wild»), που περιέχει όμως όλο το ζουμί...

Στο σύνολο της είναι μία δουλεμένη ταινία, με ρυθμό, κάποιες καλές ερμηνείες και αναμφισβήτητα ένα φιλμ που σίγουρα αξίζει την προσοχή των φίλων του σινεμά. Δεν προσφέρει μία από τα ίδια, ενώ αν δεν κούραζε τόσο προς το μέσο της, ίσως να μιλούσαμε για μία από τις καλύτερες στιγμές της χρονιάς.