Τα Τελευταία 8 Λεπτά(2011)

(Source Code)  Πρώτη προβολή: 24-04-2011

Η ταινία είναι γρήγορη, αν και λόγω του θέματός της υπάρχουν επαναλαμβανόμενες σκηνές, οι οποίες όμως δεν ενοχλούν. Υπάρχει δράση, υπάρχει μυστήριο, υπάρχει ανατροπή. Ό,τι χρειάζεται μία ταινία για να επιτύχει, όμως κάτι λείπει.

Μέχρι τη μέση περίπου η μεταφορά της ιδέας αυτής στη μεγάλη οθόνη είναι ικανοποιητική. Και μετά, το Source Code μετατρέπεται σε άλλη μια περιπέτεια της σειράς. Επιφυλάσσει, βέβαια, μια δυο εκπλήξεις για το τέλος, αλλά δεν φτάνουν για να αναπληρώσουν αυτό που έχεις χάσει.

Λίγο πριν το μελαγχολικό φινάλε τα «Τελευταία 8 Λεπτά» έχουν ήδη αναδειχθεί σε έναν σύγχρονο εφιάλτη που με αφορμή ένα ευφυές κινηματογραφικό παιχνίδι μιλούν για την αιώνια μάχη του ανθρώπου με τη μοίρα. Αποδεικνύοντας πως το όραμα του νεαρού σκηνοθέτη για το σύγχρονο σινεμά του φανταστικού παραμένει για την ώρα κραταιό απέναντι στις σειρήνες του mainstream.

Κι αν οι ρυθμοί και το μέγεθος της παραγωγής αυξάνονται σε σχέση με το ντεμπούτο του, το «Moon», κάποιες ομοιότητες ανάμεσά τους είναι εμφανείς και δεν σταματούν στο genre. Η ταυτότητα, η τεχνολογία και οι διευκολύνσεις που παρέχει (και στο «Moon» και εδώ το monitor είναι ο καλύτερος σύμμαχος του ήρωα), η επιστήμη και τα όρια της και η μοναξιά (εδώ σε μικρότερο βαθμό), είναι θεματικές κοινές ανάμεσα στα δύο φιλμ. Έχουμε επίσης συνεχείς ανατροπές, με το μεγάλο twist να έρχεται στη μέση του φιλμ και να ανατρέπει μερικώς την φύση όσων παρακολουθούμε. Και έχουμε δυστυχώς ένα φινάλε που 'φαλτσάρει' κι αφήνει μια γλυκόπικρη γεύση στο στόμα.

Το Source Code είναι μια πολύ ενδιαφέρουσα περιπέτεια φαντασίας που αξίζει κάποιος να παρακολουθήσει και ας ελπίσουμε να βγούν κι άλλες τέτοιες πρωτότυπες ταινίες.

Ο ενδιαφέρων γρίφος με τις παράλληλες πραγματικότητες, η επιδέξια σκηνοθεσία του Ντάνκαν Τζόουνς και η 'ανθρώπινη' ερμηνεία του Τζέικ Τζίλενχαλ μας δίνουν ένα πολύ καλό θρίλερ φαντασίας...

Μιλάμε για μία ταινία που βλέπεται πολύ ευχάριστα και είναι σίγουρα από εκείνες του είδους που αξίζουν, απλά δεν ξεχωρίζει και δεν τολμά ποτέ να γίνει πραγματικά αξέχαστη ή πολύ... χορταστική.

Ο Ντάνκαν Τζόουνς έχει ταλέντο. Πραγματικό ταλέντο. Διότι απαιτεί ικανότητα να καταφέρεις να διατηρήσεις αμείωτο το ενδιαφέρον σε μια ταινία θρίλερ-επιστημονικής φαντασίας με εξαιρετική βασική ιδέα, αλλά πολλές σεναριακές κοινοτοπίες και ευκολίες (και τρύπες), σε βαθμό που να βάζουν συνεχώς εμπόδια εκ των έσω στο ταινιάκι να ολοκληρωθεί...

Ο Jones μπορεί να κρατάει το ενδιαφέρον χάρις σε μια ψύχραιμη σκηνοθεσία που αποφεύγει οτιδήποτε θα έκανε την αφήγηση να μοιάζει φτηνιάρικη, αβανταδόρικη, ενώ έχει έναν Jake Gyllenhaal να εμψυχώσει τον ήρωα του, ως ένα κανονικό άνθρωπο κι όχι έναν action-hero. Στο φιλμ αυτό, η Μέρα της Μαρμότας συναντάει το Ο Τζόνι Πήρε τ' Όπλο του μέσα από την νέα φιλολογία του κυβερνοχώρου. Στο επίπεδο «Μαρμότα», η Michelle Monaghan είναι η δόση romance μέσα στο κλασικό σασπένς. Στο επίπεδο «Τζόνι», η Vera Farmiga ως operator στο control, δημιουργεί τη δραματική σχέση «με την νοσοκόμα». Ωστόσο, το δράμα ακυρώνεται από το happy-end. Μένει η ψυχαγωγία.

Το σενάριο είναι τόσο προβληματικό που διασώζεται από την έλλειψη τόλμης του. Αν έκανε το λάθος να γίνει πιο δαιδαλώδες, κάτι που επιτάσσει μια ταινία σαν αυτήν, θα είχαμε νέο συγκάτοικο του Τιτανικού στα βάθη της θάλασσας! Έτσι, αφήνεται χώρος για να απολαύσουμε τη δράση, μια δράση που ξεγελάει τον μη απαιτητικό θεατή και ξεπληρώνει την επιλογή του μέχρι και το τελευταίο λεπτό (χρονικό και χρηματικό).