Sucker Punch(2011)

Πρώτη προβολή: 07-04-2011

Μπορεί λοιπόν το σενάριο να είναι λίγο σάπιο αλλά το αποτέλεσμα σε ανταμείβει διότι η ταινία έχει χορταστική δράση, ωραία εφέ, εξαιρετικό soundtrack (δια χειρός Marius De Vries που επιμελούνταν επίσης το ost του Moulin Rouge!) και ορισμένα σεναριακά twists τα οποία προσωπικά δεν περίμενα και με εξέπληξαν ευχάριστα. Έχει αρκετά προβλήματα η ταινία, αυτό είναι το μόνο σίγουρο, αλλά πότε σταμάτησαν να είναι διασκεδαστικές οι ταινίες με badass chicks, σπαθιά, πολυβόλα και δράκους; Συν το ότι στους πρωταγωνιστικούς ρόλους βρίσκονται οι αγνώριστες Emily Browing και Abbie Cornish.

Προσπάθησε να κάνει μια ταινία με απλό σενάριο, γρήγορη πλοκή και να δείχνει cool πετυχαίνοντας μόνο το πρώτο, κάνοντας ταυτόχρονα και ένα tribute στις ταινίες που τον επηρέασαν, προφανώς σημαντικά.

Όλο το εγχείρημα μοιάζει σαν ο Snyder να σκηνοθετεί μονομιάς μερικές από τις ταινίες που θα ήθελε κάποτε να γυρίσει και στη συνέχεια εφευρίσκει ένα σεναριακό πρόσχημα που να τις ενοποιεί. Μερικές συνιστούν όντως ωραίες ιδέες, η συνοχή ωστόσο που θα έπρεπε να τις διέπει είναι ριψοκίνδυνα χαλαρή. Αναφορικά με την αισθητική, και πάλι τα ερεθίσματα είναι αμφιλεγόμενα.

Θεαματική, αλλά αλλοπρόσαλλη, εφηβική comic book φαντασία από τον μετρ του είδους...

Μιλάμε για υπερτεχνολογία, τόση όμως που δεν μπορεί να κρύψει τις ψηφιακές της ατέλειες. Ο Snyder ήθελε να βάλει στο φιλμ του «και της Παναγιάς τα μάτια», με αποτέλεσμα κάποια από τα μάτια να είναι στραβά, να κράζουν για ψεύτικα από χιλιόμετρο. Πλοκή μην ψάχνετε, εκτός κι αν θεωρείτε το Resident Evil πρότυπο σεναρίου.

Βαρυφορτωμένο από CGI τελευταίας τεχνολογίας, τα οπτικά τρικ των ψηφιακών εφέ μετά την πρώτη αποστολή κουράζουν και επαναλαμβάνονται με προβλέψιμο ρυθμό. Τα ευρήματα ήταν αρκετά, αλλά δυστυχώς ο Σνάιντερ φαίνεται να έχασε τον έλεγχο του μέτρου!

Πρόκειται για ένα c-movie της κακιάς ώρας αλλά με μπόλικη απαστράπτουσα γραφιστική τέχνη και διαφημιστικού τύπου μοντάζ που αδίκως φλερτάρει με τα manga γιατί εκεί το θέαμα υποτάσσεται σε σενάρια που συχνά δημιουργούν ένα νοηματικά ενδιαφέρον σύμπαν.

Ολόκληρο το αποτέλεσμα της ταινίας, που φαινόταν από το trailer ότι θα είναι ψιλομούφα, είναι ακόμα χειρότερο. Οι πρωταγωνίστριες με την ίδια έκφραση όλη την ώρα, ειδικά η Baby Doll (Emily Browning), ενώ το σενάριο και η σκηνοθεσία είναι ακόμα πιο άθλια. Πάντως, μια τέτοια ταινία είναι για γερά νεύρα, με την κακή έννοια...