Απ' Τα Κόκαλα Βγαλμένα(2011)

Πρώτη προβολή: 31-03-2011

Το Απ' τα κόκαλα βγαλμένα, υπόσχεται αρκετές στιγμές γέλιου, καθώς τα περιστατικά τα οποία διαδραματίζονται στο συγκεκριμένο νοσοκομείο... δεν υπάρχουν αλλά ίσως και κάποιες στιγμές αυτό το γέλιο να είναι μέχρι δακρύων, καθώς τελικά και δυστυχώς, αυτά τα περιστατικά-και πόσα ακόμα-...υπάρχουν!

Συνοπτικά, πρόκειται για ένα διασκεδαστικό φιλμ - παρότι στερείται γνήσιου και άφθονου "γέλιου" - που καταγγέλει στο ψαχνό με το "βαμβάκι" και καταλήγει ως "ανταρσία" στο είδος του. Θα την χαρακτήριζα ως δραματική (όχι κωμικοτραγική) σάτιρα, σαφώς όχι "εύκολη" και ακόμα περισσότερο δύσκολη στον μέσο θεατή. Στα θετικά πλην του εύστροφου σεναρίου (με σωστή κλιμακωτή ανάπτυξη και παράλληλη δράση των κύριων ηρώων που δημιουργούν την αναμενόμενη κορύφωση) όπως προανέφερα, καταχωρείστε τις φιλότιμες ερμηνείες όλων των ηθοποιών απόρροια της πετυχημένης καθοδήγησης του έμπειρου σκηνοθέτη της. Οι οφθαλμοφανείς τεχνικές ατέλειες αναβαθμίζουν την σκηνοθετική προσπάθεια και το εμπνευσμένο μοντάζ, αλλά συνολικά την εμποδίζουν να ξεβαλτώσει από την χρυσή μετριότητα.

Μέσα σε όλο αυτό το σεναριακό μπάχαλο χάνεται και η σκηνοθετική ματιά του Γκορίτσα, που παραμένει δημιουργική και ιδιαίτερη. Πάντως, δεν είναι μια ταινία που έχει να σας προσφέρει και να σας πει πράγματα που δεν γνωρίζατε ήδη. Ίσως σας προβληματίσει –λιγάκι- ίσως και καθόλου.

Αυτή η γνώση 'από τα μέσα' περνάει και στην ταινία που πετυχαίνει να καταγράψει με λεπτομέρεια αληθοφανείς καταστάσεις, για να τις οδηγήσει στην κωμικοτραγική υπερβολή. Λίγο αβέβαιη στον τόνο (δεν είναι ακριβώς η αδυσώπητη σάτιρα που θα σφάξει με το βαμβάκι ούτε η ξεκαρδιστική κωμωδία), έχει κάτι οικείο να θυμίσει στον καθένα, αρκετό για να προκαλέσει, πικρά έστω, χαμόγελα.

Γενικά, μια κοινωνική σάτιρα χάνει πάντα την δυναμική της όταν αναφέρεται στο χθες. Κι ως σάτιρα, η ταινία δεν παρέχει σοβαρό χιούμορ για να κερδίσει τις εντυπώσεις. Αν το είχε, θα θύμισε νοσταλγικά τις παλιές σειρές της κρατικής, αφού σε αυτές εύστοχα παραπέμπει.