The Fighter(2010)

Πρώτη προβολή: 20-01-2011

Ισορροπώντας ανάμεσα στην πυγμαχική δράση, το χιούμορ και το δράμα, αν και προβλέψιμο, είναι η ιστορία ενός αουτσάιντερ, που κόντρα σε κάθε προγνωστικό βγαίνει νικητής, επειδή ότι του έχει συμβεί το παίρνει μέσα στο ρινγκ μαζί του – "everything that's happened, take that out there with you", όπως παροτρύνει ο Dicky τον Micky λίγο πριν το μεγάλο του αγώνα. Κατανάλωσε το...

Το «The Fighter» δεν διεκδικεί δάφνες πρωτοτυπίας και δε θα μείνει στην κινηματογραφική ιστορία. Είναι όμως η έμπρακτη απόδειξη του πως ένας ταλαντούχος σκηνοθέτης με την αρωγή ενός δυνατού ερμηνευτικού επιτελείου, μπορεί να δώσει φρεσκάδα και ενδιαφέρον και στην πιο κοινότοπη ιστορία.

Χρησιμοποιώντας στο μεγαλύτερο μέρος του έργου του την ντοκιμαντερίστικη γραφή, ο Russell, δίνει στο φιλμ έναν ρεαλιστικότερο τόνο παραπάνω, τονίζοντας με τον τρόπο του ένα θέμα που βασίζεται σε πασίγνωστα περιστατικά για όσους ασχολούνται με την επαγγελματική πυγμαχία. Αν αναζητήσω αρνητικά δεδομένα στο Fighter, αυτά έχουν να κάνουν με την ελάχιστα πρωτότυπη χροιά της υπόθεσης, που αναπαραγάγει την ίδια και την ίδια ρουτίνα της εξω - μητροπολιτικής Αμερικής. Στοιχείο που έρχεται σε πλήρη αντιδιαστολή με την πανέμορφη μελέτη όλων των χαρακτήρων - πρωταγωνιστών του - με αρκετές γλαφυρές πινελιές - δράματος. Άλλωστε η σύνθεση του καστ, δύσκολα θα προδιέθετε για μια μη επιτυχία, σε αυτόν τουλάχιστον τον τομέα.

Σε γενικές γραμμές η ταινία είναι συμπαθητική. Σίγουρα δε θα περάσει στην ιστορία σαν μία από τις καλύτερες ταινίες που σχετίζονται με τον μποξ, όμως έχει ένα πλεονέκτημα. Βασίζεται σε αληθινή ιστορία, πράγμα που δίνει πάντα μία ώθηση και ένα γόητρο στην ταινία.

Οι σκηνές boxing καλές, παράγουν σασπένς αλλά δεν πρωταγωνιστούν ούτε έχουν την μεγαλοπρέπεια ενός Raging Bull. Εν τέλει τίποτε το τρομερό, αλλά πολύ καλά δοσμένο.

Το αμερικάνικο όνειρο ξαναζεί στα ρινγκ σε ένα γνήσιο λαικό μελόδραμα γυρισμένο με νεύρο και ερμηνευμένο με αξιώσεις από την πρωταγωνιστική του τετράδα.

Έχει την απαραίτητη κορύφωση στο τέλος, αλλά επιμένει στη σύνθεση ενός λαϊκού μελοδράματος, εμφατικού, συνηθισμένου (τι άλλο, πια, να πει κανείς για τα εργατικά στρώματα που γεννάνε καλόπαιδα με πυγμή;) αλλά υπέροχα εκτελεσμένου από τους ηθοποιούς, σαν ένα τσίρκο με ανθρώπινα ρετάλια στα όρια του γελοίου.

Ένα καλοφτιαγμένο αθλητικό και κοινωνικό δράμα που κερδίζει πόντους από τις δυνατές ερμηνείες του...

Καλογυρισμένο, old school κατά διαστήματα, αλλά με πολλά κλισέ, κάποιες νευρώδεις σκηνές, αλλά άτολμο από έναν σκηνοθέτη που πάντα τολμούσε (ίσως η πιο mainstream δουλειά του Ράσελ).

Εξαιρετικές ερμηνείες...και τέλος. Μια οικογενειακή ιστορία χωρίς ιδιαίτερο ενδιαφέρον, ένας πρωταγωνιστής μαριονέτα, ικανοποιητική σκηνοθεσία εκτός των σκηνών μέσα στους αγώνες που όλα μοιάζουν αρκετά ψεύτικα και συνολικά μια ταινία που, με τα μειονεκτήματα και τα πλεονεκτήματα, τα ups and downs, είναι στα ίδια επίπεδα με τον Παλαιστή. Για τους περισσότερους αυτό μπορεί να είναι θετικότατο, αλλά για μένα είναι απογοητευτικό.