Biutiful(2010)

Πρώτη προβολή: 13-01-2011

Συνοπτικά, η ταινία εντυπωσιάζει από την σπαρακτική ερμηνεία του Μπαρδέμ και το σκηνικό περίγυρο μιας πόλης όπως η Βαρκελώνη, που την βλέπουμε "σκοτεινή", μουντή, υγρή και "βρώμικη". Μια πόλη αμαρτωλή, που επιζητά την ... συγχώρεση.

Πέρα πάντως από σενάριο που μπορεί να το αγαπήσετε ή να το μισήσετε, η ερμηνεία του Xavier Bardem είναι απλά εξαιρετική.

Παρά τις υπερβολές, το φιλμ δεν παρασύρεται στο μελό, όντως έχουμε να κάνουμε με εξαίρετη αφήγηση, σε αργό ελεγειακό ρυθμό και λεπτές ψυχολογικές πινελιές και όντως ο Javier Bardem δίνει ρεσιτάλ και καταφέρνει να αποδώσει όλες τις ιδιότητες και αντιφάσεις, δίνοντάς μας ένα ζωντανό, πειστικό χαρακτήρα – ανάλογα καλή ερμηνεία προσφέρει και η Maricel Álvarez.

Η ταινία του Ινιαρίτου θα μπορούσε να είναι ακόμα και αριστουργηματική εάν αποφάσιζε να κάνει φόκους σε ένα μόνο στοιχείο και όχι σε όλα μαζί.

Ελάχιστα έχουν σχέση με τον κοινωνικό προβληματισμό, ακόμα κι αν είναι απομεινάρια των προβλημάτων της κοινωνίας μας. Γενικά, ο Inarritu δεν ήθελε έναν δυνατό κορμό για πλοκή, αλλά να αφηγηθεί μια ιστορία πόνου, μια ιστορία ενός άντρα που δεν καταρρέει από το σκληρό γίγνεσθαι αλλά από την μοίρα. Και τι κουραστικό καταντάει, αλλά επιβάλλεται να πούμε για την ακόμα μία άψογη ερμηνεία του Javier Bardem, ικανού για τα δύσκολα, αλλά και τα «εύκολα» σημεία του έργου.

Το κρίμα της υπόθεσης είναι πως έχουμε να κάνουμε με έναν χαρισματικό τεχνίτη (και πραγματικά ως κατασκευή το «Biutiful» δεν έχει το παραμικρό ψεγάδι, ενώ η σκηνή στο νυχτερινό κλαμπ είναι ένα μίνι αριστούργημα) με αποδεδειγμένες ικανότητες στη διεύθυνση ηθοποιών (εδώ αποσπά την σπουδαιότερη πιθανότατα ερμηνεία του Javier Bardem, μια σωματική, άκρως ισορροπημένη ερμηνεία, που λειτουργεί ευεργετικά για το φιλμ σε στιγμές που η σοβαρότητα κινδυνεύει να χαθεί), που επιμένει στο ίδιο καταθλιπτικό, συναισθηματικά εκβιαστικό κι 'αγέλαστο' σινεμά.