Bronson(2008)

Πρώτη προβολή: 16-12-2010

Ο Ρεφν, δεξιοτέχνης γαρ, διαθέτει εντυπωσιακή σκηνοθεσία, χρησιμοποιεί διάφορα κόλπα και εμπνεύσεις, αλλάζει στιλ κλπ. κλπ. Καταφέρνει έτσι, κατά τη γνώμη μου, να φτιάξει μια εντυπωσιακή φούσκα, δίχως νόημα, δείχνοντάς μας μια μεμονωμένη περίπτωση χωρίς ίχνος εμβάθυνσης. Ευτυχώς που ο Χάρντι είναι εντυπωσιακός στο βασικό ρόλο.

Μια βιογραφική ταινία που αξίζει οπωσδήποτε την προσοχή σας! Κυρίως λόγω της ερμηνείας του Tom Hardy ο οποίος είναι εξαιρετικός και αποδίδει με μια σχεδόν αφοπλιστική φυσικότητα τον ρόλο του Bronson, που χρήζει ψυχιατρικής βοήθειας!

Η ερμηνεία του Tom Hardy είναι πραγματικά για πολλά βραβεία. Σε κάποια σημεία πιστεύεις ότι είναι ο ίδιος ο Bronson. Οι κινήσεις του, η κωμική του διάθεση και οι γκριμάτσες του επιβεβαιώνουν την ιδιαίτερη χαρισματική φύση του ανθρώπου που υποδύεται και την αληθινή μανία που φαίνεται να έχει όταν αντικρίζει ένστολο ή έστω όταν τα πράγματα δεν γίνονται όπως ο ίδιος θέλει. Ο σκηνοθέτης δεν διάλεξε τον εύκολο δρόμο να αναπαραστήσει ένα κατάδικο που του αρέσει να δημιουργεί προβλήματα. Θα μπορούσε κάλλιστα να το κάνει. Αντ' αυτού διαλέγει να κατασκευάσει ένα πιο ολοκληρωμένο πορτραίτο κοιτώντας με ευαισθησία τον ήρωά του.

Εν τέλει ο σκηνοθέτης μας δίνει ένα αισθητικό έργο στο οποίο ο Tom Hardy, απρόσμενα, ερμηνεύει εντυπωσιακά και θεατρικά τον απόλυτο ήρωα χωρίς αιτία, μια γυμνή ψυχή που πάσχει σπαράζοντας, γελώντας, καγχάζοντας, απειλώντας, κοροϊδεύοντας. Το γυμνό του σώμα συχνά, πασαλειμμένο με λίπη και γράσα κι άλλοτε «ντυμένο» με το θρυλικό χορωδιακό Va pensiero από το Nabucco του Verdi, αγγίζει τον εξπρεσιονισμό του Ροντέν. Ως κινηματογραφική όπερα λοιπόν, ως εικαστικό αποτέλεσμα, ως εκτεταμένο video art, το φιλμ είναι κομμάτι ανθολογίας για κάθε σινεφίλ. Ως αφηγημένη ιστορία και δράμα, υπολείπεται.

Το Bronson σαν σύνολο δεν έχει να προσφέρει σχεδόν τίποτα στο θεατή εκτός από κάποιες πληροφορίες για τον κρατούμενο Charles Bronson, αρκετές εκ των οποίων είναι και παραποιημένες. Έχει σίγουρα τις πολύ έντονες σκηνές της με απίστευτα ειρωνικό χιούμορ και στυλιζαρισμένη βία αλλά αυτές είναι πραγματικά λίγες αφού δεν υπάρχει το υλικό για τις ενώσει. Το μόνο που σου μένει στο τέλος είναι η εκπληκτική ερμηνεία του Hardy, μερικοί σκηνοθετικοί "θεατρινισμοί" όπως ο άνθρωπος με τα δύο πρόσωπα και ο κλόουν που δίνουν μια άλλη ποιότητα στη γενική αισθητική και η κούραση, η πολύ μεγάλη κούραση που νοιώθεις μετά από μία μόλις 90 λεπτών ταινία αφού νομίζεις ότι κράτησε πάνω από 2 ώρες.

Μέσα από το χάος, την ψυχική αναταραχή και το σοκ, ο Nicolas Winding Reth βρίσκει την δημιουργική του διέξοδο. Και προσφέρει μία προκλητική, αρκετά στατική και μονάχα σε στιγμές υπερβατική απεικόνιση των καταστάσεων που επικρατούν στη φυλακή, κυρίως όμως της επιρροή που ασκούν στην προσωπικότητα των εγκλείστων σε αυτές.