Somewhere(2010)

Η Σοφία Κόπολα κρατώντας αποστάσεις χωρίς να μελοποιεί ή να ηθικολογεί, καταγράφει το κενό πίσω από την απατηλή λάμψη, μέχρι, προ το τέλος, να κάνει το λάθος να υψώσει τον τόνο με ένα δυο «δραματικές» ατάκες και μια «φυγή» σε εθνική οδό υπογραμμισμένη με μουσική φόρτιση.

Καθαρά independend arthouse γραφή, που αποτυπώνει αυτοκριτικά και ίσως αυτοβιογραφικά με τον καλύτερο τρόπο την αποξένωση, την αποκοινωνικοποίηση, το μεγαλείο του Αμερικάνικου ονείρου.

Όλα αυτά αποτυπώνονται στην οθόνη χωρίς φανφάρες και βαρυσήμαντες χειρονομίες, χωρίς εντυπωσιακές εξωτερικές μεταβολές -αρκούν τα βλέμματα και οι συμπεριφορές.

Γεμάτη ειρωνείες και μπηχτές για την ζωή των σταρ της showbiz, αλλά και την υπερβολική δημοσιότητα που παίρνει το οτιδήποτε κάνουν, το Somewhere της Κόπολα είναι μια εύστοχη, low profile κριτική στο Χόλιγουντ και ταυτόχρονα ένα μάθημα χωρίς υπερβολές για το ότι στη ζωή είναι ωραίες οι απολαύσεις και σίγουρα κανείς δεν μπορεί να τις στερηθεί, ωστόσο υπάρχουν μερικά πράγματα πιο σημαντικά που μπορούν να οδηγήσουν τον άνθρωπο «κάπου».

Αρκετά καλή πλοκή και μοναδική σκηνοθεσία με την Elle Fanning να ξεχωρίζει με την πολύ καλή της ερμηνεία.

Στεγνά-κοφτά, η ταινία μπορεί πράγματι να σας κουράσει και μάλιστα πολύ. Δεν θέλω καν να αναφερθώ περί της νοηματικής της διάστασης, γιατί δεν βλέπω πολλούς ακόμα λόγους για να την προτιμήσετε. Και μη φοβάστε αν δεν πιάσετε καθόλη τη διάρκεια το νόημα, στο φινάλε το φιλμ σού το κάνει φραγκοδίφραγκα.

Είναι απόλυτα προβλέψιμη. Και είναι τόσο προβλέψιμη που μοιάζει φλύαρη και δεν εκπλήσσει σε κανένα της σημείο. Μπορεί το ότι αποφεύγει τα κλισέ να μοιάζει με κατόρθωμα, αν λάβουμε υπόψη το θέμα που διαχειρίζεται. Το πρόβλημα, όμως, δεν πηγάζει από τα κλισέ, πηγάζει από το ίδιο το θέμα και τον τρόπο που το προσεγγίζει. Οι τόσο αργοί ρυθμοί σε αφήνουν με την αίσθηση ότι παρακολουθείς μαθήματα σκηνοθετικής δεξιοτεχνίας κι όχι μια ολοκληρωμένη ταινία που έχει πράγματα να σου πει και να σου δώσει.

Η αγαπητή Sophia Coppola έπεσε στη παγίδα της πετυχημένης συνταγής του Lost in Translation. Προσπάθησε να ξανά-γοητεύσει χρησιμοποιώντας την διαφορά ηλικίας, αισθημάτων και καταστάσεων. Όμως, εδώ υπάρχει «ακαταστασία». Αν εξαιρέσουμε την καλή φωτογραφία και τα ωραία τοπία - τα μόνα κοινά στοιχεία με το Χαμένοι στη Μετάφραση - υπάρχουν ολοφάνερα τα κενά στο σενάριο. Ατελείωτα πλάνα που επαναλαμβάνονται (βλέπε έναρξη), μετριότητα απόδοσης των χαρακτήρων, αργοί ρυθμοί και επί-τέλους το φινάλε που σε αφήνει να υποθέτεις ότι τελείωσε ξαφνικά τo φιλμ ή ξέμειναν από μπαταρία και ιδέες...

Συγκλονιστικές ερμηνείες από την μικρή Ελ Φάνινγκ και τον - πολύ - Στίβεν Στίβεν Ντορφ. Τελικά η Κόπολα έχει τον τρόπο της να μεγαλουργεί σε αυτό που στον Μπέργκμαν θα ονομάζαμε «ταινίες δωματίου». Ταινίες, που ο άξονάς τους έχει να κάνει με την εμβάθυνση, ή την τραγική διαπίστωση χαρακτήρων που με τον ένα η τον άλλο τρόπο έχουν βρεθεί να είναι κοντά ο ένας στον άλλο.