Θα Συναντήσεις Έναν Ψηλό Μελαχρινό Άνδρα(2010)

(You Will Meet a Tall Dark Stranger)  

Ο Woody Allen μοιάζει να δημιουργεί αυτή την ταινία δίχως ιδιαίτερο κόπο και δίχως να θέλει να καταπλήξει το κοινό του. Και όντως, αφηγείται μια μικρή ιστορία με το δικό του μοναδικό τρόπο, αλλά την κρατά συναισθηματικά σε χαμηλά επίπεδα.

Οι καλές γειτονιές του Λονδίνου ξαναγίνονται χώρος έκφρασης για έναν από τους σπουδαιότερους και παραγωγικότερους auteur του παγκόσμιου κινηματογράφου. Οι ήρωες του αποκτούν και πάλι ξεκάθαρη ταυτότητα και επιμέρους χαρακτηριστικά όπου αν τα επανασυνθέσεις σου δίνουν ένα τυπικό, άμεσα αναγνωρίσιμο ψυχογράφημα του δημιουργού τους. Αποσπά ξανά ερμηνείες επιπέδου από τους ηθοποιούς του, στους οποίους διακρίνεται καθαρά το ευεργετικό άγγιγμα του καθοδηγητή τους. Δεν είναι άλλωστε τυχαίο ότι ο μεγάλος Hopkins ξανανιώνει ύστερα από δέκα και πλέον χρόνια χρυσής μετριότητας. Και να προσθέσουμε ότι με το χαρακτήρα που υποδύεται η Punch, ο Woody δίνει ρέστα.

Όχι από τις καλύτερες ταινίες του σκηνοθέτη αλλά με το ιδιαίτερο χιούμορ που μόνο ο Woody Allen έχει. Αρκετά ευχάριστη ταινία και δεν είναι πρόβλεψη από μέντιουμ.

Ο Woody ξέρει να φτιάχνει ωραίους χαρακτήρες, να παίζει με το κωμικοτραγικό, να πλάθει την μια ιστορία μέσα στην άλλη. Φυσικά και θα φανούν σε πολλούς υπερβολικά τα περισσότερα αλλά αν κοιτάξουμε προσεχτικά τις ζωές μας άραγε δεν θα βρούμε πτυχές αυτής της υπερβολής;

Παρότι ανάλαφρο και χαλαρό, το έργο έχει μια όμορφη κι ώριμη δομή που σε διατηρεί σε εγρήγορση. Σπάει τους ήρωες σε πτυχές, αναπτύσσοντας τους παράλληλα και ταυτόχρονα, με κεντρικό πυρήνα το ζευγάρι Watts-Brolin. Κι ενώ ολόγυρα υπάρχουν καλές ερμηνείες, αυτή της Λονδρέζας Lucy Panch είναι η μόνη ατόφια γουντιαλενική και η μόνη που μένει στην μνήμη.