Το Μυστικό της Ευτυχίας(2014)

(Hector and the Search of Happiness)  Πρώτη προβολή: 05-02-2015

Πρόκειται για μία πολύ καλή ταινία, ανάλαφρη με πολυεπίπεδο χαρακτήρα, παιχνιδιάρικη και αρκετά συναισθηματική, που σου αφήνει ένα όμορφο συναίσθημα πληρότητας, ενώ η ταύτιση και η νοσταλγία θα κάνουν αρκετές φορές τα χείλη σου να χαμογελάσουν.

Ένα πολύ ευχάριστο, στο μεγαλύτερο μέρος του, road movie, που έχει να προσφέρει ωραίες εικόνες και τροφή για σκέψη, παρά τις κάποιες ατέλειές του.

Μια ηθικοπλαστική ταινία, με ανάλαφρο τόνο, επίπεδες ερμηνείες, γυρισμένη σε εξωτικές περιοχές και αρκετά παρηγορητική για απεγνωσμένους θεατές με προβληματισμούς και χωρίς λεφτά.

Ο Peter Chelsom ενδίδει στην ανάγκη για εύπεπτο, μαζικό σινεμά, μα κυρίως για εύκολο και γρήγορο συναίσθημα, μπολιασμένο με ρηχές υπαρξιακές θεωρίες που αν το δεις καθαρά δεν έχουν και πολλά να σου πουν.

Ελάχιστα αστεία, γεμάτη πολιτιστικά κλισέ και εντελώς μπανάλ στις διαπιστώσεις της δραματική κομεντί, η οποία χωρίς τον χαριτωμένο Σάιμον Πεγκ θα ήταν πραγματικά ανυπόφορη.

Το «Μυστικό της Ευτυχίας» (Hector and the Search of Hapiness)* έχει ακριβώς όσο βάθος θα περιμένατε: καθόλου.

Αν η ιδέα σας για την ευτυχία είναι κάτι διαφορετικό από ένα εξωτικό ταξίδι και μερικά ψευτο-φιλοσοφικά τσιτάτα, τότε καλύτερα να μη μάθετε την άποψη του Έκτορα για την ευτυχία.

Ο Σάιμον Πεγκ, όταν δεν είναι αστείος (γενικά, όχι μόνο σε αυτήν την ταινία που δεν είναι ποτέ αστείος) είναι βαρετός και όταν προσπαθεί να παίξει δράμα είναι αθέλητα αμήχανος, αν και όχι τόσο χάρτινος όσο όλοι οι άνθρωποι που συναντά στο διάβα του (με αποκορύφωμα τον εκνευριστικά Ζαν Ρενό... Ζαν Ρενό και μοναδική εξαίρεση τον Κρίστοφερ Πλάμερ στο τρίτο μέρος) σε μια ταινία που ψάχνει την ευτυχία αλλά τελικά βυθίζει τον θεατή στην απόλυτη ανία (που μερικές φορές ισοδυναμεί με τη δυστυχία).

Υποθέτω πως όσοι επιθυμούν «μασημένη τροφή» και αρέσκονται σε εύπεπτα σεμινάρια διδακτικού χαρακτήρα θα τα βρουν πιο εύκολα, όμως είμαι σίγουρος ότι ακόμα κι εκείνοι γνωρίζουν πολύ περισσότερα για την ευτυχία από όσα θεωρεί ότι τους αποκαλύπτει ο σκηνοθέτης.

H κινηματογράφηση του, με αυτό το εφετσίδικο μοντάζ θυμίζει στην καλύτερη, διαφήμιση ταξιδιωτικού πρακτορείου. Τα απανωτά εφέ (fast forward και λοιπά) είναι εντελώς αχρείαστα κι άσχετα με το είδος στο οποίο ανήκει σαν ταινία.