The Social Network(2010)

Πρώτη προβολή: 27-10-2010

Το The Social Network το κατάφερε. Μας μάγεψε, μας πήγε ένα ταξιδάκι σε χώρους που πολλοί από μας δεν ξέραμε και μας έγνεψε πονηρά πίσω απ τη γωνία, κλείνοντας το ματάκι λέγοντας: "Η Αλήθεια ίσως να μη βρίσκεται εκεί έξω, ίσως και να είναι μέσα στο μυαλό σου".

Εκτός από τους μηχανισμούς πίσω από την πλούσια ιστορία του Facebook, που κρατάνε τον θεατή σε εγρήγορση καθώς ο Φίντσερ φωτοσκιάζει ως θρίλερ το περιβάλλον του αμερικανικού πανεπιστημίου και το βουτάει σε μια πρασινωπή αχλή, το Social Network είναι μια σπουδαία ταινία που βλέπεται απνευστί, με ραχοκοκαλιά τη φιλία, την προδοσία και την απληστία.

Το Social Network είναι μια εξαιρετική ταινία, που όπως και οι περισσότερες του Φίντσερ, κριτικάρει εύστοχα τον μέσο άνθρωπο, ο οποίος μπροστά στη δόξα και το χρήμα κάνει τα πάντα, ώστε να πετύχει τον στόχο του, μην λογαριάζοντας τίποτα και προδίδοντας ακόμα και τις αξίες και τα ιδανικά του.

Αν το σενάριο του Sorkins αποτελεί τη βάση της επιτυχίας, είναι οι μικρές λεπτομέρειες που τόσο πολύ αγαπά να φροντίζει ο Fincher εκείνες που απογειώνουν το αποτέλεσμα. Η ιστορία δεν κινηματογραφείται σαν το τυπικό δράμα, αλλά εμπλουτίζεται με μια θριλερική διάσταση.

Το The Social Network ΕΙΝΑΙ μια ταινία για το Facebook και δε μπορώ να εγγυηθώ ότι αν δεν έχετε καμία σχέση με το θέμα θα την ευχαριστηθείτε τόσο πολύ αλλά σίγουρα έχει τόσα "τυπικά" συστατικά που δε μπορείς παρά να μείνεις άναυδος με μια τόσο ενδιαφέρουσα ιστορία που πραγματικά μπορείς να πιστέψεις ότι είναι αληθινή, όσο εξωπραγματική και αν φαίνεται. Ο Fincher επιστρέφει και αξίζει να τον απολαύσετε.

Το διάσπαρτο χιούμορ (όπως η αναφορά σε μια... κότα), η μουσική και ατάκες του τύπου «σημαντικότερο από το να βρεις μια δουλειά, είναι να εφεύρεις μία», κερδίζουν ξανά την προσοχή μας, όταν η ταινία κάπου στη μέση αρχίζει να κουράζει. Δεν παύει όμως το Social Network να είναι επίκαιρο και κατά κάποια έννοια να βάζει το κοινό πίσω από την κλειδαρότρυπα του Mark Zuckerberg, κάνοντας μας όλους θεατές της πορείας του προς την κορυφή.

Πρόκειται για μια ταινία που θα ικανοποιήσει και το πιο απαιτητικό κοινό, καθώς είναι φτιαγμένη για να αρέσει και ακριβώς αυτό το σκοπό υπηρετεί με εξαιρετικό τρόπο.

Ως επιστέγασμα, θεωρώ ότι πρόκειται για μια αρκετά καλή ταινία που όμως δεν την συγκαταλέγω στις καλύτερες του σπουδαίου αυτού σκηνοθέτη. Η έλλειψη των στοιχείων που θα μετέτρεπαν την ταινία σε μια πολυεπίπεδη σπουδή πάνω στην χρήση του διαδικτύου - και στις κοινωνικές ομάδες που εξελίσσονται γύρω από αυτό - την καθιστούν αδύνατη να αντέξει στον χρόνο (κατά την προσωπική μου άποψη).

Με την λογική της ταχύτητας του νετ, ο ρυθμός του φιλμ είναι κάτι το αξιοζήλευτο. Όπως αλλάζουν οι σελίδες, έτσι αλλάζουν και οι σκηνές, με την βοήθεια ενός ταιριαστού μοντέρνου μπιτ, το οποίο όμως δεν χαλάει την καλλιτεχνική υφή του έργου.

Δεν υπάρχει, γενικότερα, καμία συναισθηματική υπόσταση, η κορύφωση του φιλμ είναι υποτυπώδης, ενώ, αντίθετα, είναι παραγεμισμένο με μια αδιάκοπη φλυαρία και τελικά μοιάζει να παραμένει από την αρχή ως το τέλος στους ίδιους ακριβώς τόνους. Με λίγα λόγια βλέπεται, αλλά θα σας αφήσει μάλλον αδιάφορους.