Selma(2014)

Πρώτη προβολή: 05-02-2015

Το Selma καταφέρνει να εξοργίσει τον θεατή αλλά και να τον καθηλώσει με την επιβλητική σκιαγράφηση του Μάρτιν Λούθερ Κινγκ. Αποδίδοντας πολύ σωστά τον δραματικό τόνο των ντοκουμέντων, το φιλμ παραδίδει με επιτυχία την τραγικότητα της εποχής αλλά και τη δύναμη που χρειάστηκε για να γίνει το αναπόφευκτο βήμα.

Μια αριστοτεχνική ταινία που οφείλει το 50% της επιτυχίας της στον πρωταγωνιστή σε ρόλο Κινγκ, Ντέιβιντ Ογιελόβο, καθώς και στις υπέροχες μαύρες μουσικές που αποτελούν συνοδοιπόρο στην κινηματογραφική πορεία (ενδεικτικά μόνο, Μπομπ Ντίλαν, Ότις Ρέντινγκ, Κέρτις Μέιφιλντ, Fink).

Όχι η αρτιότερη (αν και πολύ κοντά) καλλιτεχνικά ταινία της χρονιάς όμως μακράν της δεύτερης σημαντικότερη ως μήνυμα όλων.

Είναι η καλύτερη απ' όσες ταινίες αφορούν στο συγκεκριμένο ζήτημα, με στρωτή σκηνοθεσία και ταιριαστές κεντρικές ερμηνείες.

Παραδίδοντας τελικά μια στιβαρή, μόνότονη (με τον τρόπο που είναι κάθετι στρατευμένο), στρογγυλεμένη ταινία που στο φινάλε της σε δικαιώνει, ακόμη κι αν στη διαδρομή της δεν ρισκάρει τα πάντα όπως ο ατρόμητος, εμβληματικός πρωταγωνιστής της.

Η Ντιβερνέϊ σπέρνει τα βίαια, φονικά περιστατικά κόντρα στους φιλειρηνικούς, αλλά γεμάτους παλμό και πάθος λόγους του Μάρτιν Λούθερ Κινγκ, διανθίζοντας το παιχνίδι στρατηγικής ανάμεσα στα δύο στρατόπεδα, το προεδρικό και εκείνο των Αφροαμερικανικών, με ακανθώδη διλήμματα, καθημερινές συνήθειες, ανθρώπινες αδυναμίες, έριδες, δολοπλοκίες- όλη την παλέτα από τον τυφλό ρατσισμό μέχρι την κοινή λογική, σαφώς ειδωμένες κάτω από το προοδευτικό πρίσμα.

Ενδιαφέρουσα -αν και ακαδημαϊκή- καταγραφή μιας εποχής και ενός συμβάντος που έχει πολλά να διδάξει. Ξεχωρίζει η ερμηνεία του Ντέιβιντ Ογέλογουο.

Και αν και, τελικά, δεν έπιασε στα χέρια του την ταινία, όπως σχεδιαζόταν αρχικά, ο άρχοντας της υπερδραματοποίησης και της αποσπασματικότητας, Λι Ντάνιελς, η Έιβα ΝτουΒερνέι δεν έχει αποφύγει όλες τις παρόμοιες παγίδες, προσθέτοντας πολλούς μικρούς ρόλους, που αποσπούν την προσοχή παρά προσθέτουν.

Καλοσκηνοθετημένο, ουμανιστικό, χολιγουντιανής κοπής ιστορικό χρονικό.

Συγκινητικό και καλοφτιαγμένο (ίσως υπερβολικά καλοφτιαγμένο καθώς όλα μοιάζουν ατσαλάκωτα), μιλά για πράγματα που οφείλουμε να γνωρίζουμε και να θυμόμαστε, αλλά που υποκύπτει απόλυτα σε μια κινηματογραφική συνταγή που έχει απώτερο στόχο τους επαίνους και τα βραβεία.