Το Μεγάλο Σορτάρισμα(2015)

(The Big Short)  Πρώτη προβολή: 07-01-2016

Με μεγάλο (και γνωστό σε εμάς τους φαν) όπλο το απαράμιλλο σαρκαστικό χιούμορ του και υποστηριζόμενος από ένα all star cast που τσαλακώνεται (οι Μπέιλ, Γκόσλινγκ απολαυστικοί, ο Καρέλ σε μία από τις ερμηνείες της καριέρας του, ο Πιτ προσθέται αφαιρετικά κύρος με την μειωμένη χρονικά παρουσία του) για πάρτη του, ο ΜακΚέι δίνει ρέστα.

Πικρό και μαζί αστείο, συναρπαστικό, μα όχι κι ακατανόητο (στις δύσκολες στιγμές κάνει μικρά διαλείμματα με διάσημους ανθρώπους που εξηγούν κατανοητά, δύσκολες οικονομικές έννοιες), το «Mεγάλο Σορτάρισμα» είναι ένα φιλμ που μιλά για μια ιστορία που την θυμόμαστε καλά, στο μυαλό, στην καρδιά και στην τσέπη μας και που κατορθώνει να φτιάχνει συναρπαστικό, απολαυστικό σινεμά μέσα από κάτι τόσο αφόρητα επώδυνο.

Αληθινό πολιτικό σινεμά, που αφηγείται τον σουρεαλισμό μιας «φανταστικής» οικονομίας με χιούμορ, τιμιότητα και έμπνευση. 

Το "The Big Short" κάνει μια πολύπλοκη, ενδιαφέρουσα ιστορία προσιτή σε όλους, περικυκλωμένη από σπουδαίο cast και εξαιρετικές ερμηνείες.

Με ξέφρενη ενέργεια και σαρκαστικό χιούμορ, ο ΜακΚέι χειρίζεται ένα περίπλοκο σε όρους μάθημα πολιτικής οικονομίας με επιδεξιότητα ταχυδακτυλουργού, εξηγώντας μας διασκεδαστικά, αναλυτικά και με πολιτική τόλμη όλη την περίτεχνα διαπλεκόμενη δομή του αμερικανικού χρηματοπιστωτικού συστήματος, κινητήριας μηχανής της παγκόσμιας καπιταλιστικής οικονομίας.

Το σενάριο κυλά σαν ορμητικό νερό, οι πρωταγωνιστές είναι ο ένας πιο δημιουργικός από τον άλλον, απόλυτα παραδομένοι στο όραμα του ΜακΚέι: ο Στιβ Καρέλ δίνει την πιο ηλεκτρισμένη ερμηνεία του ως τώρα, ο Μπραντ Πιτ περιορίζεται σε μια ελλειπτική παρουσία (με μεγαλύτερο ρόλο στην ταινία αυτόν του παραγωγού) και οι Κρίστιαν Μπέιλ και Ράιαν Γκόσλινγκ θυσιάζουν όλη τη γοητεία τους στο βωμό της ανάπλασης πειστικά αφόρητων ηρώων.

Διακρίνεται από ένα καυστικό και αιχμηρό χιούμορ, που δεν αφήνει ποτέ την σκληρή πραγματικότητα να γίνει μελό.

Δαιδαλώδης, μεγάλη σε διάρκεια, γεμάτη ακαταλαβίστικους (για τους μη μυημένους) όρους χρηματιστηρίου και τραπεζών αλλά παρ' όλ' αυτά με εξαιρετικά ενδιαφέρον θέμα, η ταινία μοιάζει με δριμύτατο κατηγορώ προς το καπιταλιστικό σύστημα και μας θυμίζει ότι τελικά το παγκόσμιο κραχ για κάποιους μόνον όφελος είχε αφού τους μετέτρεψε σε δισεκατομμυριούχους με τα λεφτά των άλλων.

Μπορεί το Μεγάλο Σορτάρισμα να προσπαθεί συστηματικά να απομακρυνθεί από το τυπικό θρίλερ των έξυπνων μοναχικών ενάντια στις τερατώδεις σειρήνες της απληστείας, αλλά, ως γρήγορη ημι-κωμωδία με αριστερή καρδιά, δεν προσθέτει ωστόσο κάτι παραπάνω από ότι έχουν ήδη πει το Margin Call, το Too Big to Fail και το ντοκιμαντέρ Inside Job, που έχουν προηγηθεί. Απλώς κάνει το θέμα πιο λιανό, σκηνοθετημένο από τον Άνατμ Μακ Κέϊ, που ειδικεύεται στις κωμωδίες τύπου Anchorman.

Τα προεόρτια που οδήγησαν στην ολέθρια χρηματοπιστωτική κρίση του 2008 και τη συνεπακόλουθη κατάρρευση της παγκόσμιας αγοράς συνοψίζονται σε μια νευρωτική και πολυλογάδικη σάτιρα που μοιάζει τόσο ψυχαγωγική όσο και μια βαρυσήμαντη διάλεξη επί οικονομικών θεμάτων και τόσο καλοδεχούμενη όσο ένας αχρείαστος πονοκέφαλος.