Η Γυναίκα με τα Μαύρα 2: Άγγελος του Θανάτου(2014)

(The Woman in Black 2: Angel of Death)  Πρώτη προβολή: 29-01-2015

Περισσότερο από μια καθαρόαιμη ταινία τρόμου θυμίζει ένα ρομαντικό, σκοτεινό μελόδραμα με στοιχεία μεταφυσικού. Κάτι που εν μέρει λειτουργεί, αλλά που τελικά στερεί το φιλμ από την ένταση που θα περίμενες να έχει.

Όχι καμία ιδιαίτερη προσθήκη στο είδος του θρίλερ, διαθέτει ενδιαφέρουσα ατμόσφαιρα και δραματικά στοιχεία, αλλά ελάχιστα παραπάνω.

Το σενάριο είναι γραμμένο με τέτοια ευκολία, με τα στοιχειώδη τρικ του είδους, ώστε η ταινία αποκαλύπτει τις καταχρηστικές προθέσεις της, έστω κι αν μια μέτρια βουτιά στο goth θρίλερ παραμένει απολαυστική.

Δεν το περίμενα έτσι το έργο, απογοητεύτηκα. Εάν είσαι μυημένος στα θρίλερ δεν θα ικανοποιηθείς, θα κουραστείς από τις αναμενόμενες τρομακτικές σκηνές.

Είναι... αμαρτία – καθώς το πρώτο ημίωρο υπόσχεται δέος λάου λάου χτίζοντας σασπένς στα θεμέλια, το βιζέρ καδράρει στοχευμένα κολοριζέ τις γκραβούρες με συνεργό το design που αραχνιάζει ωραία το νοτισμένο ερμάριο παλιάμπελου, και φοβιστικά εμψυχωμένα παιχνίδια, μια φουρκισμένη μακρυμαλλούσα, ένα τυμπανισμένο στο ύδωρ ανήλικο κορμί, ένα πουλί βαρεμένο σε πόρτα παρότι δεν κοψοχολιάζουν (συν)εκτιμώνται ως σκιαχτικά «νούμερα», με τη Φίμπι Φοξ όχι άμοιρη μιας υποκριτικής Έκτης Αίσθησης, τη Χέλεν ΜακΚρόρι προσηκόντως αυστηρή παρουσία και τον βουβό μπούλη νέο «Ντέιμιαν» στο πιο στρουμπουλό και μη κακιασμένο. Αλλά «Η Γυναίκα με τα Μαύρα 2» Άγγελος του δικού της Θανάτου ως franchise είναι.

Ατμόσφαιρα σχεδόν υπάρχει αλλά αυτό που χάνεται από τα πλάνα του Τομ Χάρπερ είναι ο τρόμος. Τίποτα από την ιστορία δε μπορεί να σε τρομάξει.

Χωρίς τον Ντάνιελ Ράντκλιφ, αλλά με ομίχλες, σκοτάδια, νεκροταφεία, πόρτες που τρίζουν κι έναν καταιγισμό από απανωτά οπτικοακουστικά τρομο-κλισέ, το εφέ του σοκ αναπαράγεται μηχανιστικά και η απόπειρα αντιγραφής μιας πραγματικά απειλητικής ατμόσφαιρας πέφτει στο κενό.

Δεν γίνεται κουραστικό αν τυχών σας ευχαριστήσει το φιλμ εξαρχής, το δείτε δηλαδή με κριτήρια «σκοτώματος της ώρας», αλλά αν το κρίνετε άμεσα ποιοτικά, η αποτυχία δημιουργίας σωστής ατμόσφαιρας το κάνει απελπιστικά βαρετό.

Αν το πρώτο μέρος ήταν ναι μεν ατμοσφαιρικότατο αλλά απλώς συμπαθές, το δεύτερο είναι ένα μη αναγκαίο έκτρωμα που ουδεμία σχέση έχει με τους συντελεστές του πρώτου.

Μάλλον άγγελος ύπνου παρά θανάτου είναι αυτή η γυναίκα με τα μαύρα.