Ο Αμερικάνος(2010)

(The American)  

Χωρίς αμφιβολία, το «The American» διαθέτει την ακατανίκητη εκείνη εσωτερική δύναμη που σε μαγνητίζει καθ' όλη τη διάρκειά του. Αποτελεί ξεχωριστό δείγμα γραφής ενός σινεμά που νοσταλγεί με θέρμη το παλιό αλλά είναι ξεκάθαρα ζωντανό και σύγχρονο. Πρόκειται για μία ταινία που τη βιώνεις με τις αισθήσεις τεταμένες, πλημμυρίζεσαι από την παρουσία της και αδυνατείς να αρκεστείς στη μία και μοναδική θέαση. Διότι μόλις πέσουν οι τίτλοι τέλους φαντασιώνεσαι αμέσως τη γλυκιά εκείνη στιγμή που θα ξαναβρεθείς μπροστά της.

Συνοπτικά πρόκειται για μια στιβαρή, ατμοσφαιρική στο σύνολό της δουλειά, που μπορεί να ειδωθεί πολυεπίπεδα.

Λακωνικό, όπως ο ήρωας του, λιτό και με ρυθμό πράο, πλήρης εκμετάλλευση του τοπίου, αλλά, πάντα, υπόγεια θριλερικό. Όταν μπαίνουμε στη δράση (και το ρομάντζο), το έργο δεν παραπαίει, αλλά είναι σαν να φοβήθηκε ο Corbjin το «πιστόλι» του box-office. 

Η πλοκή είναι απλοϊκή και οι διάλογοι λίγοι, αλλά όποιος την πάρει με καλό ματι από τη αρχή και έχει συνηθίσει στον καλό Ευρωπαϊκό κινηματογράφο, σίγουρα θα αποζημιωθεί και θα περάσει καλά. Αν μη τι άλλο μια πρωτότυπη και ωραία σινεφιλική εμπειρία, που απευθύνεται κυρίως σε πιο «ψαγμένους» θεατές.

Η σκηνοθεσία είναι σίγουρα μια αποκάλυψη για το αμύητο μάτι κι ένα θέαμα που τέρπει το μυημένο. Όσο για το σενάριο, αυτό έχει κάποιες αδυναμίες. Τα κλισέ κάνουν την εμφάνιση τους κυρίως λόγω του ερωτοχτυπημένου μας πρωταγωνιστή και του μοιραίου του πάθους.

Στο πρώτο μέρος το έργο είναι πολύ ατμοσφαιρικό και ο σκηνοθέτης εύστοχα προσπαθεί να δημιουργήσει ένα πέπλο μυστηρίου γύρω από τον κύριο χαρακτήρα. Δυστυχώς όμως το παράκαναν και καταλήγεις να βλέπεις έναν George Clooney τόσο –και καλά- μάτσο που με το ζόρι ανοίγει το στόμα του να μιλήσει, αλλά κατά βάθος είναι τόσο ευαίσθητος και καλό παιδί, ενώ το σενάριο κυλάει τρομερά αργά.

Η αλήθεια είναι πως περίμενα μια δυνατή περιπέτεια που δυστυχώς δεν είδα. Έμειναν οι καλές προθέσεις και το ιδιαίτερο φινάλε.

Ο Anton Corbijn, ο πάλαι ποτέ χαρισματικός βιντεοκλιπάς, αφού συστήθηκε στον σινεφίλ δια μέσου του μελαγχολικού biopic Control, συνεχίζει να εκπλήσσει, επιλέγοντας να κτίσει ένα θρίλερ, με γνώμονα όχι την καταιγιστική εφετζίδικη φανφαρονιά, αλλά την ανθρώπινη πλευρά του βασικού χαρακτήρα της υπόθεσης του.

Όλα αυτά που με πολύ λεπτό, αντονιονικό τρόπο υφαίνει το σπουδαίο φιλμ του Anton Corbjin, ανάμεσα στα κάδρα του, δεν σε αφορούν αν αναζητείς με μανία ένα πλασματικό κακέκτυπο ρυθμών ανοίκειων με τον ίδιο τον άνθρωπο. Αν αντίθετα είσαι οπλισμένος με υπομονή και αποζητάς την ουσία, βρίσκεις σ' αυτό το διαμάντι πολλές ανεκτίμητες αρετές που τείνουν να εκλείψουν από τη σύγχρονη κινηματογραφική παραγωγή.