Χριστούγεννα Στα Τέσσερα(2008)

(Four Christmases)  

Στα «Τέσσερα Χριστούγεννα» υποτίθεται πως προσεγγίζονται οι ανησυχίες των ζευγαριών και η ανάγκη να γνωρίζουν πραγματικά ο ένας τον άλλον. Ανησυχίες και αλληλογνωσία και κολοκύθια. Πρόκειται για λίγες γλύκες, έναν καβγά, νυμφο-υστερίες, οικογενειακές χοντράδες και ένα τέλος γραμμένο από μαθητή δημοτικού σε «σκέφτομαι και γράφω».

Μια ακόμη άνοστη ταινία που απλά έπρεπε να βγει λόγω Χριστουγέννων. Αρχικά ξεκίνησε ως η συνήθης κυνική αντιμετώπιση της οικογένειας, από ένα ζευγάρι και όλα πήγαιναν καλά, μέχρι που εξελίσσεται σε δίδαγμα για την οικογένεια. Το ζευγάρι Ρις Γουίδερσπουν και Βινς Βον, μέσα από βιαστικές ατάκες και στιγμιότυπα που θυμίζουν το 'Ο Γαμπρός Της Συμφοράς', χάριζε γέλιο, μέχρι που ξαφνικά η Ρις ξυπνάει και συνειδητοποιεί ότι θέλει κάτι πιο σοβαρό.

Κινηματογραφικά η ταινία δεν προκαλεί κάποιο ενδιαφέρον. Σίγουρα δεν είναι μια κλασική καλή Χριστουγεννιάτικη ταινία, που αξίζει να βλέπεις με την οικογένεια σου κάθε χρόνο. Επομένως, θα μπορούσε να την δει κανείς αν θέλει να περάσει λίγο ευχάριστα την ώρα του, χωρίς να χρειαστεί να προβληματιστεί για τίποτα, καθώς το «Four Christmases» στα δίνει όλα έτοιμα στο πιάτο.

Θα ήταν εφάμιλλο με το Γαμπρός της Συμφοράς, αλλά από ένα «μαύρο» σημείο η ταινία σοβαρεύει απίστευτα και ξεκινάν οι βαρετές ηθικολογίες.

Ότι καλό είδαμε στο πρώτο μέρος, γκρεμίστηκε στο δεύτερο, αφού η χρησιμοποίηση ανούσιων κλισέ και ενός διδακτικού, σχολικού ύφους, κρυπτοχριστιανικής ηθικής γίνεται με πολύ έπαρση και στόμφο.

Η ταινία εξηγεί τι είναι Γεωμετρική πρόοδος καθώς κάθε σκηνή είναι χειρότερη από την προηγούμενη. 

Στο πρώτο μέρος ο σκηνοθέτης Seth Gordon και το συγγραφικό δίδυμο 'πνίγουν' την ταινία στα οπτικά γκαγκς και προσπαθούν να κανιβαλίσουν το πνεύμα της περιόδου που διανύουμε. Αυτό που καταφέρνουν όμως είναι να δημιουργήσουν μια σειρά από ετερόκλητα σκετσάκια, ατάκτως ερριμμένα και αμήχανα στημένα, που σπάνια βρίσκουν τον στόχο τους. Στο δεύτερο μέρος το «Four Christmases» σοβαρεύει (ή τουλάχιστον έτσι πιστεύει), 'σηκώνει το δάχτυλο' στον θεατή και τον νουθετεί, υπενθυμίζοντάς του την αξία του θεσμού της οικογένειας και τον 'στέλνει σπίτι' του ανακυκλώνοντας ένα προγενέστερο γκαγκ.