Non Omnis Moriar(2014)

Πρώτη προβολή: 08-01-2015

Το non omnis moriar δημιουργήθηκε κάτω από μια πολιτική ομπρέλα που υποστηρίζεται στην κινηματογράφηση από μια συνοδευτική αφήγηση που επιλέγει με προσοχή τις λέξεις που θα χρησιμοποιήσει και τελικά μοιάζει σαν πολιτικό διάγγελμα και κάλεσμα αφύπνισης. Επιπλέον, δεν έχει δοθεί λόγος σε εκείνους που αποκαλούνται απεργοσπάστες αλλά αντίθετα κατηγορούνται και αφορίζονται από πλάνα διενέξεων υψηλής φωνητικής έντασης – φυσικά δεν αναφέρομαι καν στο αν συμπεριλαμβάνεται και η άποψη του εργοδότη.

Μια πραγματικά μεγαλειώδης αγωνιστική κίνηση έρχεται να συναντήσει τη συνήθη (ελληνική) πρακτική της διάσπασης αλλά και τους υπόγειους μηχανισμούς μιας κρίσης εν εξελίξει, χωρίς ωστόσο να τεκμηριώνεται ποτέ. Αφήνοντας το «Non Omnis Moriar» να ολοκληρωθεί περισσότερο ως ένα απτό ντοκουμέντο μιας ιστορικής στιγμής παρά ως ένα κινηματογραφικό ντοκιμαντέρ πάνω στο τι σημαίνει πραγματικά «λαϊκός αγώνας» στις αντιλαϊκές ημέρες που ζούμε εδώ και καιρό.

Η κάμερα κοιτάζει μόνο προς μια πλευρά, η αφήγηση είναι μονοδιάστατη και η διάθεση ξεκάθαρα στρατευμένη, αφαιρώντας από την –κατά στιγμές συγκινητική– καταγραφή κάθε αντίλογο, «δράμα» και τελικά κινηματογραφικό ενδιαφέρον.

Περισσότερη εγρήγορση του προσωπικού στις guerilla λήψεις όταν το σφυροδρέπανο χτυπάει, λοιπόν, κι άλλες υπερωρίες απ' το συνδικάτο τού μοντάζ, κι εκτός του 902 TV ψάξιμο για υποστηρικτικό υλικό, κυρίως: λιγότερο «Η Κόρη Μου η Σοσιαλίστρια»-σε-εκδοχή-Κουτσούμπα υφάκι την επόμενη φορά.