Prince of Persia: The Sands of Time(2010)

Πρώτη προβολή: 20-05-2010

Κλασσικό blockbuster; Μπορεί! Ακόμα κι έτσι όμως είναι μια ταινία που δεν κρύβει τις προθέσεις τις πίσω από το δάχτυλό της και που σίγουρα, προσφέρει ακριβώς ότι υπόσχεται και δεν μπορεί να απογοητεύσει, ιδιαίτερα τους fans του συγκεκριμένου είδους.

Ένα καλοφτιαγμένο παραμύθι για μικρούς και μεγάλους με πολύ καλά οπτικά και ηχητικά εφέ και τον Τζίλενχαλ με την Άρτερσον να συνθέτουν ένα όμορφο κινηματογραφικό ζευγάρι.

Όχι απλά μια μεταφορά αλλά μία απολαυστική ταινία καταιγιστικής δράσης για το φιλοθεάμων μπλοκμπαστερικό κοινό!

Εντυπωσιακές καταδιώξεις, παρκούρ, χιούμορ και δράση non-stop, που ευτυχώς δεν υπερφορτώνει την ταινία, αλλά σε διασκεδάζει, όπως ακριβώς πρέπει να γίνεται σε ένα τέτοιο έργο. Χωρίς αυτό να σημαίνει πως είναι κι από τα πιο εύπεπτα του είδους, μια και το σενάριο δεν δίνει μόνο απόλυτα μασημένη τροφή όπως άλλοι συγγενείς του, ούτε και ψάχνει για φτηνές δικαιολογίες για προσθήκη εύκολης δράσης.

Έχουμε να κάνουμε με ένα εξαιρετικά πιστό περιβάλλον, ένα αξιοπρεπέστατο σενάριο και ένα καλό κάστ που ανταποκρίνεται απόλυτα στις απαιτήσεις της ταινίας. Koινώς ότι περιμένει κανείς από μια μετάφορά videogame στον κινηματογράφο. Δηλαδή αυθεντική διασκέδαση με μερικές αλλαγές προς το καλύτερο σε σχέση με αυτό και ένα ξέγνοιαστο δίωρο.

Το Prince of Persia: The Sands of Time είναι ένα αρκετά διασκεδαστικό παραμύθι που έχει πολλά αντικειμενικά πλεονεκτήματα και άλλα τόσα μειονεκτήματα για να το καταστρέψουν. Τελικά δε καταφέρνει να υπερνικήσει το ένα το άλλο και παρακολουθούμε μια εντυπωσιακή ισοπαλία.

Ακόμα ένα πλαστικό μπλοκ-μπάστερ από αυτά που όσο κι αν ξεζουμίσεις, δεν θα βρεις μεδούλι. Υπόλοιπα μειονεκτήματα περιττά προς αναφορά. Ειλικρινά, είναι από τις ζούφιες ταινίες που υπόσχονται διασκέδαση και παραδίδουν στο πιάτο μια γευστικότατη διασκέδαση.

Αυτονόητα, οι ευκολίες σε βαθμό αφέλειας του σεναρίου βρίσκονται στην ημερήσια διάταξη της πλοκής, αλλά όποιος επιλέγει ταινία του Bruckheimer (οφείλει να) ξέρει τι τον περιμένει. Είπαμε, μεταφορά video-game είναι, διασκεδαστικό όσο ένα θεματικό πάρκο της Disney, ας μην περιμένουμε θαύματα. Είναι μάλλον άτοπο, αν όχι κουτό, να προσεγγίσουμε το «Prince Of Persia» ως οτιδήποτε πέραν από ένα χολιγουντιανό προϊόν ευρείας κατανάλωσης.

Αν και τα εφέ και η δράση δε λείπουν, οι σεναριογράφοι έχουν αλλάξει πολύ την ιστορία από το παιχνίδι αλλά δε γίνεται πιο εντυπωσιακή.

Με υψηλό budget κυρίως εξαιτίας της υπερβολικής χρήσης οπτικοακουστικών εφέ προσπαθεί τις εγγενείς αδυναμίες της αισθητικής βιντεογκέιμ και την προβλεψιμότητα των σχηματικών χαρακτήρων να τις μεταστρέψει υπέρ της. Δυστυχώς στην προσπάθειά της αυτή "υπερφορτώνει" χιλιοειδωμένα κλισέ κουράζοντας από την επαναληπτικότητα.