Το Παιχνίδι της Μίμησης(2014)

(The Imitation Game)  Πρώτη προβολή: 08-01-2015

Και πρόκειται και για μια βιογραφία, αν με ρωτάτε, σημαντική και με σεβασμό στο θεατή, που δεν αναλώνεται στην αισθητική φανφάρα αφήνοντας πίσω την ίδια την ιστορία ή προσπαθώντας να σοκάρει με ξεπερασμένα μέσα και διάθεση ανάδειξης άσχετων πτυχών σε «ρεαλισμό».

Το Imitation Game προσφέρει μια πραγματική ιστορία πιο κοντά στις mainstream ταινίες του Hollywood, χωρίς όμως να χάνει την ουσία της ή να στερείται ποιότητας από όλες τις πλευρές.

Μία από τις ταινίες της χρονιάς, θα σας κάνει να γελάσετε και να συγκινηθείτε και θα σας ταξιδέψει με την όμορφη ερμηνεία ενός από τα σπουδαιότερα ερμηνευτικά ταλέντα της εποχής μας.

Η λιτή και ακριβής retro ατμόσφαιρα της εποχής αποτυπώνεται άψογα, ο Αλεξάντρ Ντεσπλά έχει ντύσει μουσικά το φιλμ όσο αγγιχτικά του πρέπει, το καστ είναι προσεγμένο από την παραμικρή φιγούρα έως και τους υποστηρικτικούς δεύτερους ρόλους και ο Μπένεντικτ Κάμπερμπατς είναι υποκριτικά ιδιοφυής ως Τούρινγκ, σε μια ερμηνεία – rollercoaster ψυχολογικών διακυμάνσεων, πραγματικά οσκαρικού επιπέδου.

Η ισόβια ενασχόληση του με την σύγκριση ανάμεσα σε ανθρώπους και μηχανές, ένα γαϊτανάκι μίμησης της νοημοσύνης σε σχέση με την ευαίσθητη συμπεριφορά, κατέληξε σε αγωνιώδη προσπάθεια να βρει τη δική του ανθρωπιά μέσα από τα παιδιά του, τους υπολογιστές, χωρίς να σκέφτεται τις συνέπειες, ως άνθρωπος χωρίς δεσμεύσεις και συγκεκριμένες προοπτικές.

Ο Νορβηγέζος λοιπόν Morten Tyldum που έβγαλε μάτια και (μας) έβαλε γυαλιά προ διετίας με το συναρπαστικό θρίλερ Headhunters γυρνά μια κόντρα στο σπινταριστό του στυλ καρα-αγγλικανική παραγωγή επιπέδου Masterpiece Theater, με φόντο το κρυφό (όπως και το "κουσούρι" του Alan Turing) κέντρο μυστικών επιχειρήσεων Bletchley Park, όπου ο ήδη αναπληρωτής καθηγητής του Cambridge πλαισιώνεται από μια ομάδα διανοιών που εντέλλονται να σπάσουν τον κωδικό Enigma, αινιγματικό όσο και η ψυχή του μάλλον απωθητικού εφευρέτη του προδρόμου αυτού που σήμερα αποκαλούμε Ηλεκτρονικό Υπολογιστή.

Καλοστημένο, καλογραμμένο, χολιγουντιανά «στρογγυλεμένο».

Η διαπίστωση πως όλα τα γεγονότα που παρακολουθείς είναι τόσο άρρηκτα συνδεδεμένα με τα προσωπικά πάθη ενός ανθρώπου και πως όλα ξεκινούν και τελειώνουν στα συναισθήματα και την ψυχολογία του, είναι ικανή να σου φέρει δάκρυα στα μάτια.

«Το Παιχνίδι της Μίμησης» είναι μια χορταστική κάτι παραπάνω από αξιοπρεπής ταινία, βασισμένη σε μια συναρπαστική, ιστορία. Που όμως ακόμη κι αν δεν ξέρεις την κατάληξή της, κατορθώνει κατά στιγμές να μοιάζει λίγο περισσότερο «γνώριμη» απ όσο θα της άξιζε...

Η ομοφυλοφιλία του πρωταγωνιστή αντιμετωπίζεται μόνο επιφανειακά με μια σεναριακή και σκηνοθετική ατολμία. Σε αυτήν την τυποποιημένη κινηματογραφική κατασκευή Οσκαρικής συνταγής λείπουν αρκετές βίδες διείσδυσης στις διαπροσωπικές σχέσεις του Τούρινγκ με αποτέλεσμα το αίνιγμά του να καταλήγει απλουστευμένο και μορφοποιημένο για το ευρύ κοινό.