Εννέα(2009)

(Nine)  

Δυστυχώς δένεσαι μόνο με την «πεζή» ιστορία και το μιούζικαλ σου φαίνεται περιττό, έτσι, μετά το τέλος του «Εννέα», έχεις την περίεργη αίσθηση ότι αυτό που είδες ήταν πολύ σύντομο, παρότι σε κούρασε πολύ κατά τη διάρκειά του...

Το έργο είναι άμεσο ριμέικ του 8½ με πάμπολλες αναφορές κι από άλλα έργα του Ιταλού κομψοτέχνη και σκηνή-σκηνή κάνεις τις συγκρίσεις σου. Οπτικά όλες οι αναφορές λειτουργούν, διαισθητικά, όμως, χάνουν και χάνουν αρκετά. Ο Marshall αναμασάει έτοιμα νοήματα και δεν μπορεί να τα ανανεώσει σε κανένα τους σημείο.

Εκθαμβωτικά εντυπωσιακό (οπτικά) με all-star cast, όμορφη φωτογραφία, μουσική, χορογραφίες, σκηνικά, φωτισμό ... 100% ψυχαγωγικό και νοσταλγικό (Cinecitta του '60, με 350 φιλμ ετησίως στην βιομηχανική παραγωγή του πλούσιου Ιταλικού Βορρά) για μια εποχή που έχει σβήσει ... Η μαγεία του σινεμά, φυσικά, δε χάνεται...

Μαθήματα ηθικής, μέτρια μουσικοχορευτικά στην πλειονότητα τους, εύκολοι συνειρμοί και συμπεράσματα, δυστυχώς φαίνεται πιο σοφιστικέ απ' ότι πραγματικά είναι.

Με λίγη υπερβολή μπορώ να πω ότι όλη η ταινία είναι ο Daniel Day-Lewis να αναρωτιέται και οι γυναίκες του να χορεύουν και να τραγουδάνε. Αν είναι δυνατόν να το φανταστείτε, ο Day-Lewis είναι πραγματικά κακός στην ερμηνεία του και ακόμα χειρότερος όταν προσπαθεί να τραγουδήσει και το γεγονός ότι η σκηνική του παρουσία είναι πραγματικά πολύ μεγάλη, καταστρέφει τη ταινία από τη βάση της.

Όλη αυτή η κατάσταση του άντρα καλλιτέχνη που περιστοιχίζεται από γυναίκες που τον αγαπούν, που δεν μπορεί να εμπνευστεί παρά μονάχα μέσα από τις σχέσεις του μαζί τους, που ναι μεν είναι «καλός άνθρωπος» αλλά αμοραλιστής (με τις γυναίκες να τον καταλαβαίνουν και να τον συγχωρούν), όλος αυτό το εγωκεντρικό concept, ήταν μια αστική μυθολογία (εφαρμοσμένη) μέχρι τα 60ς, το πολύ 70ς, που τώρα, στην μεταμοντέρνα εποχή της αποδόμησης όλων των ρόλων, φαντάζει παράταιρη, εντάσσεται σε «αρχαία ήθη κι έθιμα». Προφανώς η ταινία τοποθετείται σε εκείνη την εποχή, όμως ο Μάρσαλ θα όφειλε αυτό το concept κάπως να το κρίνει, να το κοιτάξει από μια κυρίαρχη απόσταση, κάτι που δεν συμβαίνει.