Bruno(2009)

Μια κωμωδία διαφορετική από τι καθιερωμένες, που αν κάποιος είναι προετοιμασμένος για το τι θα δεί, τότε είναι σίγουρο ότι θα το καταδιασκεδάσει, έστω κι αν είναι μια σκάλα πιο κάτω από το σαρωτικό Borat.

Ως διάδοχος των Monty Python υστερεί στο ότι δεν έχει τόσο ευρηματικό χιούμορ, για την ακρίβεια το Μποράτ ήταν πιο ευφυές σε αυτό το πεδίο. Όμως, κάνει σμπαράλια κάθε έννοια σύγχρονης βλακείας, καλλιτεχνικής επιτήδευσης, σεξισμού και δήθεν.

Ε-σκχατολογικό (;) καλαμπούρι, ή όπως θα έλεγε κι ο Αυστριακός fashionist "του κwλου τα $ννι@μερ@". Τελικά ούτε σάτιρα, ούτε παρωδία, από ένα σόκιν ανέκδοτο, που διαρκεί πέρα από τα συνηθισμένα λεπτά μιας ...ανοιχτής παλάμης, άντε δύο ! Ένα κινηματογραφικό έργο δικαιολογεί το αντίτιμο εισιτηρίου, στο ελάχιστο δυνατό... Ένα κακοστημένο ντοκιουντράμα σαν αυτό με βάζει σε σκέψεις...

Παρόλο που στο σύνολό του είναι ένα φιλμ αναμφισβήτητα κατώτερο του «Borat», οφείλει κανείς να παραδεχτεί και το τελευταίο δημιούργημα του Sacha Baron Cohen, αν όχι το ασύλληπτο θράσος του δημιουργού του (είναι πολύ δύσκολο να συνειδητοποιεί κανείς ότι πίσω από αυτούς τους απίστευτους χαρακτήρες κρύβεται ένας -σχεδόν- νορμάλ άνθρωπος, που είναι μάλιστα παντρεμένος με παιδί!), τουλάχιστον για την ατελείωτη εφευρετικότητά του και την ικανότητά του να προκαλεί το γέλιο και στις πιο ακραίες καταστάσεις.

Το Bruno είναι μια κωμωδία στα γνωστά χνάρια του Borat , προκλητική και έξυπνη που διαχειρίζεται με κρότο κοινωνικές και πολιτιστικές καταγγελίες και αυτό είναι αρκετό για να μην ξεχαστεί.

Ντοκιμαντερίστικη φαρσοκωμωδία, ανελέητο τολμηρό χιούμορ, καφρίλα, πρόκληση για την πρόκληση, επιτήδευση, χοντροκομμένα αστεία, εξεζητημένες σκηνές, υπερβολές, προσβλητική –κάποιες φορές- διακωμώδηση καταστάσεων και ανθρώπων, όλα αυτά και άλλα τόσα στοιχεία βαλμένα μέσα στο μίξερ, έχουν σαν αποτέλεσμα το Bruno.