Νορβηγία(2014)

(Norvigia)  Πρώτη προβολή: 03-01-2015

Μοιάζει με μια μοντέρνα νέον αντανάκλαση της Ελλάδας που ταξιδεύει από το χτες της βιντεοκασέτας, του αναλογικού ήχου και του Τσιτσάνη, στο σήμερα του pop περιθωρίου, των πλατωνικών φιλιών, του σκοταδιού και της πολιτικής κατάστασης (ολόκληρης της Ευρώπης, όπως αποδεικνύεται στο τελευταίο μέρος).

Σχηματισμένη με ηλεκτρονική μουσική, η «Νορβηγία» είναι ένα νοσηρό μα ρομαντικό ποπ ιντερλούδιο, από εκείνα που χρησιμοποιούν ως άλλοθι την ίδια τους την υφή. Απροκάλυπτα γοργό, ήρεμο τονικά, άψογο εικαστικά και φτιαγμένο σαν να ακολουθεί κώδικες γραμμένους μονάχα για την ιστορία αυτή, η ταινία καταφέρνει να αποδώσει την ατμόσφαιρα μιας εποχής που είτε δεν υπήρξε ποτέ, είτε που φτιάχτηκε για να διαρκέσει ίσα με 80 λεπτά.

Μια ταινία για τα αμετανόητα παιδιά της νύχτας, για θεατές σε διαρκή εφηβεία, για τους ορκισμένους λάτρες της αναλογικής εποχής και για τους βρικόλακες των ξενυχτάδικων.

Παρά της φροντίδα της και το αναμφισβήτητο πάθος της, η Νορβηγία δεν μπορεί να αποκρύψει το γεγονός ότι η ιστορία της δεν είναι αρκετή για να καλύψει τα 75 λεπτά της διάρκειας της, κάνοντας φανερή την ανάγκη για παρακάμψεις και τεχνάσματα, που όσο φιλικά και αν είναι στο μάτι, δεν προχωρούν μπροστά την αφήγηση.

Tην ίδια ώρα που, συνειδητά ή ασυνείδητα, οραματίζεται τη μοναδική έξοδο κινδύνου από τα εξίσου εφιαλτικά 2010s: το ρομαντισμό... μέχρι θανάτου και ακόμη παραπέρα.

Ενδιαφέρουσα οπτική ματιά που αναδύει ηλεκτρισμό και παρακμή. Ωστόσο, τα σεναριακά ατοπήματα αφήνουν το εγχείρημα μετέωρο.

Το αναμφισβήτητο ταλέντο των δημιουργών της «Νορβηγίας», είναι εμφανές σε κάθε πλάνο. Εξάλλου, δεν πρόκειται καθόλου για μια κακή ταινία. Είναι αιθέρια, θα 'λεγε κανείς, πλάθοντας το δικό της σύμπαν. Όσο κλισέ κι αν φαίνεται αυτό, δεν είναι καθόλου εύκολο, και ποτέ δεδομένο.

Η απενοχοποιημένη ματιά του σε ένα ετερόκλητο υλικό είναι διασκεδαστική και βαθιά ρομαντική, ο δυνατότερος σύμμαχός του όμως, η παιχνιδιάρικη ελαφρότητα, ξεχνιέται στην υπόγεια ντισκοτέκ, καθώς η ταινία παίρνει τα βουνά και χάνει το αφηγηματικό της τέμπο.

Περιπαικτικό, με αθεράπευτα σουρεαλιστική σκηνογραφία, το φιλμ χαρίζει ξεκαρδιστικές σκηνές στο πρώτο μισό της διάρκειάς του (αρκεί μόνο να σας πούμε ότι ο Μάρκος Λεζές, ο επονομαζόμενος και «Κάπελας», αράζει στο γραφείο του βλέποντας τον εαυτό του να πρωταγωνιστεί σε trash-films), χάνοντας σταδιακά την ευφυΐα της αρχικής προσέγγισης στο θέμα και αλλάζοντας απότομα πορεία προς ένα διαφορετικό, πιο σκεπτόμενο σινεμά που εμφανώς δεν του πάει.

Μπορεί να λειτουργήσει σε μεταμεσονύκτιες προβολές, αλλά μόνο... για πλάκα, όπως είπα και νωρίτερα. Αλλά το θέμα είναι πως η περίπτωση του Βεσλεμέ δεν φαίνεται καθόλου «για πλάκα»...