Τα Μυστικά του Δάσους(2014)

(Into the Woods)  Πρώτη προβολή: 01-01-2015

Το Into the Woods έχει ένα μοντάζ εξαιρετικό και ερμηνείες ηθοποιών όπως η Έμιλι Μπλάντ, ο Κρις Πάιν και η Μέριλ Στριπ στις καλύτερες στιγμές τους. Μας κερδίζει; Εμένα πάντως απόλυτα.

Θα πάρετε μια δόση λάμψης και μαγείας, θα συγκινηθείτε και θα γελάσετε, θα φρικάρετε και λίγο με την συνειδητοποίηση ότι οι Grimm μάλλον δεν απευθύνονταν σε παιδάκια, θα απολαύσετε άλλη μια αξέχαστη ερμηνεία από την Meryl, και ίσως να σας πείσει και το ηθικό δίδαγμα της ταινίας "Be careful what you wish for"...

Μπορεί λίγο να σας κουράσει, αλλά διαθέτει ωραία σκηνικά, πολύ καλούς πρωταγωνιστές και ωραία τραγούδια. Αυτά αν σας αρέσουν τα μιούζικαλ.

Με ενέργεια στο πρώτο μέρος, χιούμορ στο δεύτερο, ελλιπή ρυθμό στο τρίτο και τελευταίο μέρος και συνολικά, σωστή χορογραφία και σκηνικά (το φιλμ γυρίστηκε σε δασώδεις περιοχές της Αγγλίας) και με ελάχιστες παραφωνίες, όπως την εφετζίδικη παρουσία της όχι και τόσο απειλητικής γιγάντισσας, τα Μυστικά του Δάσους είναι μια ευχάριστη, άρτια και ψυχαγωγικότατη μεταφορά ενός πρωτογενώς πιο εμπνευσμένου και πνευματώδους μιούζικαλ, που απευθύνεται με διαφορετικό τρόπο στα παιδιά και τους ενήλικες, καθώς διατηρεί μια δροσερή αμεσότητα, αλλά αποζημιώνει με πολλές σκέψεις πίσω από τις κλασσικές προειδοποιήσεις των παραμυθιών και τα κλισέ που προκύπτουν από την μηχανική επανάληψη.

Αυτό που δεν μπορεί να ξεπεράσει αποτελεσματικά είναι η έντονα δραματική στροφή της ιστορίας στο τελευταίο, λιγότερο ενδιαφέρον κι ελαφρώς μονότονο μέρος της, το οποίο αφήνει μια υπερβολικά βαρύθυμη αίσθηση.

Η Σταχτοπούτα, η Κοκκινοσκουφίτσα, ο Τζακ, η Κακιά Μάγισσα και πλήθος άλλων παραμυθένιων ηρώων που σας συντροφεύουν από τα παιδικά σας χρόνια, παρελαύνουν στην κινηματογραφική μεταφορά του ανατρεπτικού μιούζικαλ του Στίβεν Σόντχαϊμ. Σιγομουρμουρίστε τα τραγούδια τους και θυμηθείτε πως πρέπει να προσέχετε τι εύχεστε!

Προσφέρει εκείνη την ψυχαγωγία ποιότητας για την οποία δεν θα μετανιώσει κανείς.

Τα «Μυστικά του Δάσους» δεν είναι το μιούζικαλ που θα σε κάνει να αγαπήσεις το είδος. Δε θα σου μείνει ίσως κανένα τραγούδι. Ούτε είναι η καλύτερη δυνατή ταινία που θα μπορούσε να γίνει επάνω στο θεατρικό υλικό. Αλλά το ταλέντο των ηθοποιών, το χιούμορ, οι σκοτεινές νότες και το παιχνίδι με την άγρια πλευρά των παραμυθιών των αδελφών Γκριμ, είναι αρκετά για να σε ικανοποιήσουν.

Δεν υπάρχει η σπιρτόζικη ματιά ενός Τιμ Μπάρτον, αλλά οι φίλοι του μιούζικαλ θα ψυχαγωγηθούν, μια και τα τραγούδια είναι εύηχα.

Δεν σημαίνει πως το φιλμ δεν κυλά ευχάριστα, ή ότι το θέαμα δεν είναι χορταστικό, όμως αν τα μιούζικαλ δεν είναι το φόρτε σας, αυτή η βόλτα στο δάσος θα σας φανεί μάλλον κουραστική και δίχως κάποιο ιδιαίτερα ενδιαφέροντα προορισμό...