Περί Τυφλότητος(2008)

(Blindness)  

Του ύψους και του βάθους...πότε αφοπλιστικά ωμό και πότε αναίσχυντα χοντροκομμένο...πότε ευπρόσδεκτα τρυφερό και πότε εκβιαστικά λυρικό...σε κάθε περίπτωση πάντως λιγότερο πολυεπίπεδο και φιλοσοφημένο από όσο πιστεύει ότι είναι!

Ντελικάτες εικόνες, στυλάτη κινηματογράφηση, εκπληκτικά συνδυασμένη μουσική, ευαίσθητη και τρυφερή ερμηνεία από την Julianne Moore, δυνατή και πειστική από τον Gael Garcia Bernal, μας συντονίζουν και μας παρασύρουν δημιουργώντας ένταση και αναμονή. Μάταιη αναμονή. Σαν τον μεγάλο ερεθισμό που δεν φέρνει οργασμό.

Το Blindness σίγουρα δεν είναι κακό αλλά οι υψηλές απαιτήσεις έφεραν την απογοήτευση.

Εξ' αιτίας της σημασίας που δίνει στην εικόνα ο Meirelles κατηγορήθηκε ότι έδωσε περισσότερο βάρος στο στιλ παρά στην ουσία. Αυτό δεν θα μπορούσε να είναι αλήθεια για ένα πολύ απλό λόγο: σ' αυτή την ιστορία η όραση παίζει καθοριστικό ρόλο και η εικόνα μετατρέπεται σε πνευματικό όχημα για τον θεατή που πασχίζει να νοιώσει. Και τα καταφέρνει.

Άριστη τεχνικά, με τη φωτογραφία να είναι... «σκοτεινά» φωτεινή και την εξαιρετική μουσική υπόκρουση να ται- ριάζει απόλυτα. Δυνατή η σκηνοθεσία και το σενάριο. Πάρα πολύ καλές και οι ερμηνείες, με τον Mark Ruffalo να ξεχωρίζει στον ίσως δυσκολότερο και πιο πολυδιάστατο ρόλο της ταινίας.

Διερευνώντας τα όρια της ανθρώπινης συμπεριφοράς σε ακραίες συνθήκες, βιβλίο και ταινία ξεκινούν από ένα μεμονωμένο σύνολο, ανοίγοντας την προβληματική στην ευρύτερη κοινωνία. Δεν βλέπω, δεν θέλω ή αδυνατώ να δω αποτελούν τρεις διαφορετικές εκδοχές προσωπικής επιλογής που αντανακλούν την ανθρώπινη αδράνεια, που μας αφήνει μεταφορικά τυφλούς.