Hunger(2008)

Πρώτη προβολή: 02-10-2008

Το Hunger είναι μία ταινία δύσκολη. Βίαιη, τολμηρή, προκλητική, ειρωνική και κυρίως μακριά από κάθε πρότυπο παρόμοιων ταινιων. Αντίθετα με τον τίτλο της, μετά το τέλος της δεν νοιώθεις καθόλου πεινασμένος, αλλά χορτάτος από θεαμα, συναισθήματα κάθε είδους, εμπειρίες.

Το Hunger αποτυπώνει μια πνιγηρή αίσθηση ματαιότητας, χτίζοντας σπιθαμή προς σπιθαμή, μέσα από κάδρα-συνθέσεις, τον πόνο, τον φόβο, την οργή, το μίσος την ασάλευτη στασιμότητα.

Προσωπικά το είδα ως μια γυμνή ταινία, περίτεχνα φτιαγμένη, για την επίπτωση μιας μεγάλης απόφασης με όλες τις τύψεις και τις αδυναμίες που ενέχει. Έχει ανθρώπινη και πολιτική όψη και προκαλεί σκέψη.

Θα μπορούσαμε να χαρακτηρίσουμε έξοχο το σκηνοθετικό ντεμπούτο του Στιβ ΜακΚουήν, δυνατή ερμηνεία του Φάσμπεντερ, σκληρή αλλά αληθινή απεικόνιση των γεγονότων και μία σπουδαία πολιτική, μη κατευθυνόμενη ταινία γύρω από τον επαναστατικό αγώνα του IRA.

Αυτό που μου είχε συμβεί, βλέποντας αυτήν την ταινία, ήταν -σχεδόν- μια υπαρξιακή εμπειρία: είχα δει, για πρώτη φορά, αληθινά, από πολύ κοντά, πολύ καθαρά, σχεδόν «από τη μέσα μεριά», σαν να ήμουν εκεί, μια απεργία πείνας... το βύθισμα ενός ανθρώπου -με απόλυτη αποφασιστικότητα στον σκοπό του- μέσα από την κατάρρευση των ζωτικών λειτουργιών του οργανισμού του, στην ανυπαρξία...

Το Hunger είναι μια από αυτές τις "βαριές", τις "δύσπεπτες" ταινίες, που προβληματίζουν κάποιον μεν, του δίνουν έναυσμα να ψαχτεί αναφορικά με τα ιστορικά στοιχεία και τις πολιτικές, που περιγράφουν, αλλά εντάσσεται όμως σε αυτές τις ταινίες που πραγματικά αδυνατώ να συστήσω σε κάποιον να δει!

Οι αριστοτεχνικές σκηνοθετικές επιλογές του Μακουίν και το άψογα δομημένο σενάριο παίρνουν μια δυνατή πολιτική ιστορία και την κάνουν εξαιρετική ταινία.

Η ταινία είναι αξιοπρεπέστατη και παρακολουθείται με μεγάλο ενδιαφέρον, αλλά δεν παύει να είναι μια μεγάλη χαμένη ευκαιρία για κάτι ακόμα καλύτερο και η ταινία να ανέβει ένα παραπάνω επίπεδο.

Δεν έχει χάσει την σκηνοθετική του δεινότητα και εδώ ο McQueen, μα αλίμονο, είναι φανερό πως μπορούσε να πει πολλά περισσότερα με πλάγιες οδούς και όχι ευκολίες, που παραπέμπουν σε εμπορικό δελτίο ειδήσεων.

Αφού λοιπόν το «Hunger» κινδυνεύει να πιαστεί αιχμάλωτο του εαυτού του μέσα από μία σειρά αμφισβητούμενων επιλογών είτε λόγω ύφους είτε λόγω ανοσίας του κοινού σε αναλόγου είδους στρίμωγμα, έρχεται το φινάλε να διορθώσει κατά πολύ τις εντυπώσεις. Ο εξαρχής διαφαινόμενος σκοπός του McQueen να θέσει ήρωα και κοινό σε πλήρη απομόνωση και στη μαρτυρική λογική ενός Γολγοθά, βρίσκει έστω και καθυστερημένα την ολοκλήρωση του.