Sweeney Todd: Ο Φονικός Κουρέας Της Οδού Φλιτ(2007)

(Sweeney Todd: The Demon Barber of Fleet Street)  Πρώτη προβολή: 07-02-2008

Μια απόλυτη ταινία για τον σύγχρονο κινηματογράφο, που συγκινεί, τρομάζει, ανατριχιάζει, προβληματίζει. Όμορφα παράξενο κι ιδιόμορφο, μοιάζει αιρετικό εν συγκρίσει με άλλα του είδους, αποτελώντας όμως ένα απ' τα πιο όμορφα θεάματα που θα μπορούσαν ν' αντικρίσουν τα μάτια μας.

Είναι εύκολο να αναλύσουμε όλες τις επιμέρους αρετές του φιλμ από τα καταπληκτικά σκηνικά και κουστούμια, την συγκλονιστική σχεδόν ασπρόμαυρη φωτογραφία που φωτίζεται μόνο από το κόκκινο του αίματος, όλους τους β' ρόλους που είναι πλήρως ενταγμένοι στο γκραν γκινιόλ κλίμα, τη μουσική που μπλέκει την όπερα με μελωδίες που συνηθίσαμε να ακούμε σε θρίλερ ως τον αριστοτεχνικό τρόπο που ο Burton συνθέτει όλα τα παραπάνω σε ένα ομολογουμένως παράξενο αλλά αρμονικό σύνολο.

Η νέα ταινία του Burton είναι μία μανιασμένη και απολαυστικότατη ιστορία εκδίκησης, γεμάτη από οργίλα συναισθήματα αλλά συνάμα μία περίεργη τρυφερότητα, επιθυμία επιστροφής στην παιδική αθωότητα και ισχυρές δόσεις τραγικής ειρωνείας.

Ο σκηνοθέτης έχει αντιληφθεί εξαρχής το μουσικό μέρος της ταινίας του ως το πιο σημαντικό, ως την κινητήρια δύναμη και το μεγαλύτερο προτέρημά της κι έτσι όχι μόνο δε φοβάται να του δώσει έμφαση, αλλά το αναδεικνύει τολμηρά σε όλο του το μεγαλείο, μετατρέποντας έτσι ένα ενδιαφέρον project σε ένα μοναδικό, ανεπανάληπτο θέαμα.

Κατ' ουσίαν είναι ένα από τα πιο αντι-συναισθηματικά μιούζικαλ όλων των εποχών, χωρίς να υπονομεύει τη φόρμα στο ελάχιστο, γεγονός που αυτόματα προκαλεί μια άβολη αλλά όχι τελείως off εντύπωση στον ανυποψίαστο θεατή. Η θεματική του (κανιβαλισμός σε φαντασιακά γοτθικό φόντο) και η αποκοπή από το μελό και τη συναισθηματική ηθική των πρωταγωνιστών προσγειώνει τον Σοντχάιμ στη σκηνοθετική αγκαλιά του Τιμ Μπάρτον, μια αδελφή ψυχή σε όλα τα παραπάνω.

Είναι σημαντικό το γεγονός οτι ενώ δεν μ'αρέσουν τα μιούζικαλ, λάτρεψα το συγκεκριμένο. Από μένα πρέπει να την βάλετε στην κατηγορία "Must See"!!

Είναι μία από τις καλύτερες συνεργασίες του Johnny Depp με τον Tim Burton. Κινείται στους γνωστούς γκρίζους τόνους, με το Λονδίνο να αποπνέει το πιο μελαγχολικό του τοπίο. Το καινούριο στοιχείο που προστίθεται σε αυτή την ταινία είναι το αίμα και γενικότερα οι φόνοι χωρίς κανέναν οίκτο.

Mια ταινία που αρχίζει υπό τους ήχους εκκλησιαστικού οργάνου ή παίρνει τον εαυτό της πολύ σοβαρά, ή καθόλου. Ευτυχώς το Sweeney Todd κλίνει προς την δεύτερη κατηγορία. Ο Tim Burton περιέγραψε την νέα του ταινία ως «το Sound of Music αλλά με πολύ αίμα» αλλά εμείς θα προτιμήσουμε την εικόνα ενός Kόμη Μοντεχρήστου με χάσκουσες καρωτίδες, κανιβαλισμό και τραγούδι. Πολύ τραγούδι.

Εν ολίγοις πρόκειται για μια αρκετά καλή ταινία, με τον Johnny Depp χάρμα οφθαλμών. Σενάριο, σκηνοθεσία και φωτογραφία αποζημιώνουν σε γενικές γραμμές τον θεατή, ειδικά αν του αρέσουν τα μιούζικαλ, ενώ η ιστορία συνδυάζει μαύρο χιούμορ, ρομάντζο, εκδίκηση, και τραγωδία.

Δεν έχω κανένα πρόβλημα με τα musicals, έχω λατρέψει το Moulin Rouge, μου έχει αρέσει αρκετά το Chicago και το Across the Universe και ακόμα περισσότερο το Once αλλά πραγματικά εδώ θα ΕΠΡΕΠΕ να αφαιρεθούν οποιαδήποτε στοιχεία musical μιας και ήταν αυτά που πραγματικά χαντάκωσαν την ταινία. Ήταν παράωρα, άρυθμα, είχαν ασυγχρώνιστους στίχους, οι φωνές των ηθοποιών ήταν απλά ανεκτές και γενικά...είναι μερικές φορές να απορείς γιατί ενώ βγαίνουν τόσες πολλές αμερικανιές, δε μπορούσε και εδώ ο Burton να κάνει μια υπαναχώρηση και να αφαιρέσει τα στοιχεία musical και να γίνει ένα εξαιρετικό mystery horror.